Category Archives: Getting started

The Endless Journey

 
Let’s just be difficult. And challenge our fellow souls who successfully demonstrate the purpose of traveling rather then that of reaching a destination. So let’s just be annoying and ask ourselves the question: ‘what if the beginning and the end are contrary to current wisdom, all about the destination rather then about the journey? Just for the sake of it. Or to be brutally honest, because reality has it that sometimes or suddenly, life, or at least my life, is all about a certain, specific destination. Which wonderfully leads me to the realization that without realizing it, at specific yet undefined moments the present is presenting me with an endless, continuous journey.

‘What ifs’ bring me in a wondrous world of fantasy and imagination, seducing me straight onto the way out of a sound and surrounding reality. Exit, green signs pointing towards flights of stairs. The ones you physically find next to and metaphysically as opposed to, the elevation mechanism called a lift. What ifs generally don’t have the tendency to lift you up. What ifs often lead to a place where it isn’t about logic and cognitive abilities. It makes me browse another reality. An inner reality of inside stories that float and rave upon the waves of feelings, cravings and longings. It made me tattoo at the back of my shoulder: ‘dreams are wishes of the heart’. A reality where satisfaction hardly is possible, yet always just around the corner. A reality shaped by the rhythm of a constant pendulum of frantically searching and researching at one end, while at it’s other extremity finding balance by blockage and deprivation.

Let’s assume that the concept of destiny equals our so called point of satisfaction. We assume things the whole day. In particular about other people’s thoughts, emotions and intentions. So now let us assume something about our own conception. We do have the capacity to feed ourselves with whatever it is we want, to such an extent that at a certain point we say: I’ve had enough, I am done, full, satisfied. At that point we experience a sense of satisfaction. But then, as chance unsurprisingly has it, we quickly find a new spot at the horizon to reach for. And so we accumulate a wealth in experiences. We diversify the richness of our taste palette. We widen the scope of our possessions, let them be made of material, bare power or fulfilling relationships. Eventually we end up being experienced, rich and possessed. But are we ever really satisfied? Or let’s put it this way: does satisfaction actually exist? It makes me compare a sense of satisfaction to the concept of destiny – or there being a destination in life.

What if? I bluntly put forward that a destination does not exist other then in our mind. That the concept of destiny merely functions as a tool, an apparent focus point, allowing us to thrive, move forward, push along, using, or driven by, forces of nature comparable to water whirls, blazing winds and striking lightning. We need our destination and our point of focus as an excuse to flow with those forces of nature. The conceptualization of a destiny, a point of focus and the idea that it is due to our own doings, that it’s us ourselves getting us there, give us a sense of mastering those forces of nature, that we control and that we lead instead of being led by human nature. Why do we call such a vast thing as nature, human anyway? Smells like an effort to master or at least control The Force.

We assume the continuous development, proactively unrolling, dynamically pushing like sprouts do, is led by our own genius. And it’s exactly this assumption that tricks us into being haunted. As human beings, we turn into human doings, restless, never satisfied, always (de)parting, never arriving. And you know what? To stop the motion is not an option. Stop, hold back, like pulling the reins of a galloping Arabian horse, resist the race, back out of it by trying to repress forces of nature that are so much bigger then a bit of consciousness wrapped in a human body. Inertia makes us wonder about the difference between repression and depression. Inertia leads us to believe, have faith, divert into the realm of dreaming, finding distraction and the ephemere satisfaction of multiple addictions. Closing the circle I like to put forth that the absence of a conceptual triplet evolving around being destined, destiny and destination frees the way to literally realize what it actually is that the present beholds. I assure you it’s more then just cruising along.

Advertisements

The Impossibilities of a Luxurious Lifestyle


‘The only available time tomorrow for a massage is 4.15 pm’.’Hummm, that’s going to be difficult with the kids. What about the day after?’

‘At 10.15 am we have availability for a 60 minute massage’.

‘That’s perfect. My kids start surf classes at 10 am. I like to book the massage at 10.15 am’.

After processing the credit card payment by phone and a long intermezzo about booking the family baths at the hot springs for tomorrow with the kids, no clay experience because this isn’t available for kids and kids can’t hang around the ‘family–bath-hot-springs’ without supervision.

‘Right’.

‘Well all is done. Please make sure to arrive 30 minutes prior to your massage’.

‘Excuse me?’

‘Please make sure to arrive 30 minutes before the actual starting time of the massage’

‘That’s complicated. I will drop my kids at 10 am at the beach and then come to you’

‘If you are late it will reduce your massage time. Our massages are back to back’.

I just paid AUS$150 for a massage, the most expensive massage I ever booked, I think but I don’t say it.

‘You need to be 30 minutes early to fill out the necessary paperwork, get changed into a robe and make your way to the treatment rooms where you will be seated to wait untill you are being guided to your massage table’.

‘Could I maybe save some time by filling out the so called necessary paper work already tomorrow? Since I will be at your hot springs then with my kids. Small effort for me to drop by your reception shortly’.

‘Unfortunately, that’s not possible’.

Our conversation lasts the necessary amount of time it takes me to become familiar with the impossibilities of a luxurious life style. After I turn and shake my world a bit, my kids on Wednesday are going to be dropped off by me 45 min ahead of their surfing class at the milk bar. Where they will be picked up by the van of the East Coast Surf School. I like easy going people. So that Wednesday at 9.45 am sharp I enter the reception lounge of the spa area at the Hot Springs. The paperwork to be filled out consists of one A4 with seven questions about allergies, age and gender. By 9.50 am after having fulfilled my writing tasks, I am changed into my robe and escorted to the treatment rooms uphill. 

‘Would you like some tea? This is Hester. The two of you will be treated in about 15 minutes. Please make yourself comfortable’. Hester takes up a magazine and asks me one or two questions about where I am from. She glances through the glossy while talking to me. She’s from Melbourne, aged around 60, a summer house at the peninsula and trusted with a remarkable memory about Amsterdam, my home town, which she visited in 1977. Walking arm in arm with her husband, he was being propositioned by a girl at one of the streets where girls find themselves inappropriately dressed standing and wiggling their hips in red illuminated windows.

‘Melbourne must have changed a lot over the past twenty years?’

‘Oh well, since I am living in it, I don’t see the change. Aside from the grafitti that has gotten way out of hand. A pity that the streetview has been contaminated in such a way’.

‘Really? Just recently there was this article in the NY times about the extrordinairy graffitti in Australia and New Zealand’.

Shortly after I decide to rest my case and silently wait for my massage saviour to come rescue me.

Helen is being collected. Another woman that meanwhile had come into the relax room, is being collected. Finally Leia comes rushing in, accidentally smashing the door close behind her while apologizing for being a bit sweaty: ‘the hill is steep you know’. I like Leia although I think her demeanour is not very professional. She explains me some things about the ingredients in the oil that she is using. I tell her my skin is not prone on heavy scented creams and oils, essential or not. Obviously she forgets about this soon enough. The amount of very cold oil splashed on my skin without being warmed by her hands first, is quite excessive. The temperature in the massage room already being cooler then comfortable, most probably due to the fact that Leia herself is a bit overheated and let’s the aircon cool her down. I decide I don’t want her to get in a bad mood and keep my mouth shut. Bite your lip Reina, and endure. The massage itself literally doesn’t make a big impression. I think there’s no chance at all to improve the experience. I decide once more to keep my mouth shut. Leia finishes and asks me to wait for her to return so she can let me out. I wait, realizing my cloths are in the dressing room down hill. I wonder why I am left to wait. I think of my children who must probably be towards the end of their surf class by now. After several long minutes I step out of the massage room. Planning to visit the toilet but discarting the idea when I see four women waiting in line for 1 single toilet. I want to make my way out of here as soon as possible. And then I almost bump into Leia again who is hurrying with a large pile of towels on her arms through the corridor. She manages to set me up with a small little double folded card that says: treatment plan, while I apologize myself as polite as possible under the pretext of kids waiting for me to be picked up. ‘Don’t wash the oil off’, Leia concludes insistingly. But I can’t wait to wash the excessive amounts of oil off. I’ve got trouble finding my way back down hill to the changing rooms, paths being restricted by ropes preventing a free through way so that the non-privileged can’t trespass the more exclusive parts of the premises. With some assistance I make my way down and quickly into a shower to shortly afterwards pass by the reception, where I wait, hesitating a moment, not knowing what to do with my locker-wrist band, the girls behind the reception all engaged in phone conversations. When I am just about to hurry on, I am being asked in a generous tone: ‘How was it mam, did you enjoy your massage this morning?’
At the end of the day I read in my treatment plan: ‘discount on products applies, next recommended treatment: Morrocan Cocoon’. 

As I wake up in empty morning space

As I wake up in empty morning space, it’s virginity is corrumpated by a thought. The first thought that comes to mind is: ‘something of you is not here’. The part of you that has filled up my almost every morning since days, weeks or is it months? – time is relative, so is distance – your voice isn’t here. I ask myself what physical presence is. Is a voice to be described as a physical presence? Waking up by hearing your voice makes a deep impression. Your voice has grown on me. To me it’s a physical presence. Leaving me with a vast emptiness if it isn’t there to listen to.
After the morning looses it’s virginity because of this first thought, more thoughts easily follow.
Hours and what seems like a life time later my mind is up and functioning at full capacity. Emotions are trying to peek through. Popular pop songs in the back ground, a sweet little daughter calling my name once every couple of minutes. I resist life as it tumbles over me. Safe guards and barriers are raised to keep me from engaging. Why? I wonder why, giving my mind another bone to suck on.
Does meditation brings back that virgin empty morning space? It does. Because the outside is a reflection of the inside. My conscious is empty as I wake up. So it projects space and emptiness into my surroundings making me clearly see and encounter what’s around me. Meditation is clearing my mind from emotion provoking thoughts. As I open my eyes consequently, I project my inner emptiness onto my surroundings, making me see clearly what is.
Every tree, every sun ray is a projection of the mind Plato discovered. This for me this is still difficult to asses. Does it mean the sun ray giving me joy upon waking, does it not exist or does it exist? Hamlet resonates. To be or not to be. If everything only exists as a projection of the mind, we can make it appear and disappear as we like. Don’t pay attention, don’t nurture and it doesn’t exist. Pay attention and nurture and bring out the potential. You know that smallest particle all material is made of? It flips in and out of potential existence and detectable presence and is called a quark. Why do some particles cling so densely at each other that they become as solid as a rock? Whereas others don’t get to see the light of day only if you focus closely. What’s the true difference between a tree and a thought? Blows my mind, feelings explode and little children fall asleep on my lap.
At the end of the day.

 

Basic human needs vs creation of events

I am sitting in the sun. Fresh golden rays of early spring are reflected in glass-in-lead windows and the silent water of an old Dutch harbour town. History and commerce is what the beautiful 17th Century buildings are made of. At a certain point in my life I disrespectfully nicknamed this pittoresque little jewel of Dutch history as Horny Town. I was young. An interesting yet unconscious need surfaced. To challenge or counter balance some heavy and rich historical remnants of sturdy West Frysian inhabitants. Frysian people are independent and self contained. They don’t relate to Romans nor to South Europeans nor to more Southern Dutchies like me. Side path, that is not the history meant to be written here.

Now, in a more conscious way experiencing this little town bordering at what once used to be the so called Southern Sea (!), I perceive it completely different. Obviously Hoorn has been overruled by history in general and the significant Dutch accomplishment of ‘sea grabbing’ in specific. What once used to be the Southern Sea is now our big lake IJsselmeer, ‘damned’ by our most famous dike: the Afsluitdijk. But I imagine the hussling and buzz of ‘those days’. For example a fresh spring day in the year 1602. In this year the Dutch V.O.C., United East Indian Company, is installed. Hoorn sends seven delegates. Hoorn and it’s inhabitants back then must have deeply experienced the economical swing and energy of those revolutionary times. Albeit no Horny sexual energy, a lot of creative and regenerative power went around, fierce fully. Ships and vessels come ashore, unload their precious content, immediate buying and selling takes place, trade and people that meet to do business, women who weep over lost sailors, kids and pets are running around, steeling or receiving love and other forms of nutrition.

People come together not only because they like to come together. People come together because they have to. In order to meet their basic needs. The example of a roaring harbour town at the start of the Dutch Golden Age may evoke images of some famous creative outbursts that resulted from it: Dutch painting. What does it has to do with our present day event business?

People gather to meet their basic needs. Non material emotions and material stuff have to be interchanged. It’s often difficult to distinguish between the emotive and the material ingredients. If you look at it as an outsider, from another moment in time even, it’s difficult to identify material demand and its satisfaction from emotional demand and its satisfaction. For an outsider this is difficult. For the subject him or herself as the participant in the event, it’s impossible. Afterwards you may ask yourself. Did I actually get what I came for or did I feel, act and think as I was expected to? By whom?

Here event controllers come in. I hope you don’t mind me calling it so. Event planning, organizing and hosting are three different processes. Together these form event controlling. 

Why do people gather at an event in the first place? To fulfill an emotional or a material need? Let an event not be created without having answered this question. Are you facilitating, selling or pacifying emotions. With or without material stuff? What they come for at Wall Street is obvious. However you can ask yourself, when they stay, are they in for the money or is it  the priceless thrill and excitement of the prospected possibility to gain money that glues them to the location?

Event creation for me is synonymous with controlling an event: planning, organizing and hosting. They go together like horses and a carriage. Taking care of peoples emotional and other defenite human needs such as food&beverage, is part of the most basic and most important ingredients of ?

Human nature!

Yes.

And what else?

Events!

Right.

So this is what the actual contribution of the event controller is all about. If you look at it from this angle, organizing and coordinating human gatherings, it’s something that doesn’t require a certain personality or any studies. It requires being human and preferably some practice in, and an idea of, heritage of the humanities. As events are made of basic human needs, they should ideally be created by basic human beings. We are not human doings. Do less, BE and stay aware to be able to attentively pave the road and facilitate creative and regenerative processes.

Coming together is a basic need in human affairs. Proud to Facilitate.

 

 

 

 

Failing Forward; about money and emotions

Failing forward: mooie woorden die een intensief weekend afsluiten. Nisandeh Neta staat voor een zaal met een man of twaalfhonderd. Nadat hij over zichzelf zegt niet een emotioneel type te zijn, besteedt hij lang en veel aandacht aan het bedanken van zijn team van circa veertig vrijwilligers, één van zijn trouwste steun en toeverlaten in het bijzonder en zijn twintig koppige professionele team in het algemeen. Is het zijn self proclaimed gebrek aan emoties, dat mij plaatsvervangend diep roert? Nee, hij brengt buckets met emoties over. Wat zeg ik: hij stort ze over ons uit. Wij de deelnemers aan het zoveelste Business Boot Camp dat plaatsvindt in het Congres Centrum Nieuwegein.

Hij doet het al het hele weekend. En ik geniet er intens van. Als cherry on the cake, staat Nisandeh Neta na afloop van de twee daagse one man show onder aan zijn podium klaar om hugs (uit) te delen. Dat doet hij met een stuk of veertig enthousiaste deelnemers. We wachten geduldig op onze beurt.

Ik denk aan Amma. De knuffelguru die in september drie dagen in de Expohal van Houten recipieerde. In drie dagen komen tienduizenden Nederlanders bij haar een hug halen. Niet meer, niet minder. Ze heeft de wereld over, miljoenen hugs gedeeld. Bijzonder.

Amma’s hug is moeder aarde. Maar Nisandeh blijkt ook hugable. Ervaar ik met genoegen. Wel heel anders. Natuurlijk. Net voor ik aan de beurt ben zeg ik tegen een jongen naast me: ik ben zelfs een beetje zenuwachtig nu, door de excitement om Nisandeh Neta van zo dichtbij mee te maken. De jongen bevestigt mijn gevoel. Hij ook! In de rij bij Amma, die zo lang is dat het wachten integraal onderdeel is van de hele Amma beleving, werd ik langzaam maar zeker steeds rustiger, kwam ik bij mezelf.  Bij Nisandeh Neta dus niet.

Dan stel ik me voor dat Amma en Nisandeh elkaar huggen. Dat dat goed zou zijn voor de wereld en ook voor hunzelf. Het verschil tussen beide hugs is dat je bij Nisandeh geeft en bij Amma ontvangt. Allebei een even belangrijke kunst. In the doing kom je erachter hoe gevorderd je bent. It’s all in the doing.

Geld is energie. Alles is energie dus geld ook. Specifiek is dat geconcentreerde, volle energie meer geld representeert dan lage energie. Het is niet verwonderlijk maar opent toch weer even mijn ogen. Ik plak eraan vast dat in business emoties geld zijn. Alles is geld in business. Dus ook emoties.

Ik bewonder de waterindustrie dat ze in Nederland mensen zover krijgt harde euro’s te betalen voor een product dat gratis en voor iedereen in je eigen huis verkrijgbaar is,  zo voor de hand liggend zelfs dat je er niets anders voor hoeft te doen dan een kraan opendraaien. Geen boodschappentas die over straat of de trap omhoog wordt getild, geen extra petflessen aan de afvalberg toevoegen of de foot print van recycling nodig maken en geen grote corporates wiens zakken nog eens worden gespekt. Waarna ze met deze onzinnige omzet, onzinnige reclame maken. Misschien als we eerst minimaal dertig euro betaald hebben voor een cool Join The Pipe waterfles, kan het door onze geconditioneerde beugel water uit de kraan te drinken. Misschien dan…

Zo ook de mensen die van lucht of adem hun business hebben gemaakt. Wie verzint dat? Ademhalingsconsulenten, mindfull breathing therapeuten of breath of fire trainers zijn voor mij lichtende voorbeelden. In de lucht business. ‘Wat verkoop jij?’  ‘Verse adem’. Hulde! Het onderscheid met water is groot. In mijn ogen is gebotteld plat water in Nederland voor mensen die het echt niet begrepen hebben. Adem en lucht daarentegen zijn voor mensen die het wél begrepen hebben.

En nu ik. Mijn product komt me en de meesten van ons zomaar aanwaaien. Het overkomt ons zomaar, we komen er in om en weten vaak niet hoe we ervan af moeten komen. Emoties. En de min of meer onbewuste, niet controlerende mens als leidend of lijdend voorwerp. Waarom verkóóp ik dan emoties als we er allemaal al zoveel van hebben? Net als water uit de kraan en de lucht die we ademen!

Omdat er iets opvallends is met ons. Ons de moderne mens; ons de deliver on demand expectation consument. Wij laten vooral niets over aan het toeval, aan organische ontwikkeling or the natural course of events. Wij weten niet beter dan dat we moeten controleren. We moeten processen beheersen. Maakt niet uit of ze maatschappelijk, economisch of persoonlijk zijn. Een gebrek aan controle maakt onhandelbaar en ongelukkig. Dus wat doen we? Just acquire the stuff when we’re up to it.

So we think we can … control. Emoties oproepen wanneer ze te pas komen en ze vervolgens direct een plekje geven, een safe haven, zodat we het gevoel hebben er niet door geleefd te worden. Maar ze op een veilige manier ‘slechts’ beleven.  Dat is wat we willen.

Er ligt een universum van verschil tussen spontaan onstane emoties en bewust opgeroepen sentiment. De hebzucht die naar boven komt wanneer een goed verdienende vrouw langs een etalage met Louis Vuitton tassen loopt, is een door LVMH bewust opgeroepen emotie. Het enthousiast-projectionisme dat een klein teer baby’tje teweegbrengt, is een door moeder natuur ontworpen sentiment. Human nature versus man made.

Als je gaat eten in een restaurant zorgen het weloverwogen kaarslicht, de charmante kelner, de zinnenstrelende smaakbelevingen en het feit op zich dat je er bewust iets tegenover stelt (geld) voor een ervaring op bestelling. Consumeer dezelfde zwezerik thuis aan de keukentafel en je ontbeert de verrijkende ervaring. Waarom? Omdat het knopje ’emotie’ niet wordt ingedrukt.

Handel in emoties. Ik leer het product beter uit-leggen. Want dat verkoopt beter. Voor nu houden we het hier bij: emoties bewust ten gelde maken zodat je ze aan kunt wenden voor bepaalde doeleinden. Waar het om gaat is het je bewustmaken van die emoties en ‘the set of tools’ vinden waarmee de emoties in elkaar worden gezet.

Exciting!

 

ABC

ABC – about order and disorder

A) Catering Consultant
B) Catering Academy
C) The Foundation

‘So where do I start?’
‘At A or at the Foundation?’
‘Guys stop!’
‘Even before starting out, I get stuck’

Does anyone recognize this?

That’s why we call in for consultants!

Let me explain.
A is my expertise.
After over 20 years of catering craftsmanship if I may call it so, I just know a hell of a lot about catering. More about catering then about setting up a consultancy business. Get me your ABC’s of the annual end of the year corporate event, a funeral ceremony, a fundraising dinner, a wedding reception or a regular network meeting and I put your ABC flawless in order. Without thinking of what comes first and what comes second.
B is my vision.
C is what I want.
Why then if I put my ABC on paper is it that I feel absolutely incapable of finding the chronological order, or should it be order of importance, or order of reachability?

Calling in for a consultant here!

Is business done by the heart? I mean we women are pretty familiar with the concept of In case you don’t know, Listen to your Heart. Guys call it a little less velvety Gut Feeling.
Business is done that way, is it?
It is!

Heart and gut feeling do not speak out loud. At least they don’t communicate in this associating-words-language. Where one word easily as by itself follows up onto the other. Without thinking of what comes first and what comes second.
Where did I hear this before?
Fortunately I’ve gotten to know my heart and my gut a bit over the years, we’ve become acquainted. We do not fall into each others arms. But heaven knows what the future beholds.

Heart and gut love it to do things in their own time, at their own pace. If they’re ready to expose, they do. And then it’s like a reconsolidating with my strongest supporter, best beloved friend, respected above all.

Not surprisingly my heart and gut are entities of not many words. How they manage to put the whole essence into often no more then one word, is sheer mystery to me. That one and only word then covers everything I ever wished or hoped for and all I ever wanted to know.

What a consultants! Although I can’t lure them into my world the instant I want. Which makes me wonder and wander a big deal. Some years from Amsterdam to the Philippines and back. Some others from Barcelona to Cape town and back. Sometimes just up and down to the house where I grew up. And sometimes I get stuck in bed.

Hot water and concentrated silence brings my consultants out. But as mere tricks these don’t do. No delivery on command. Sounds like my piece of cake. And yes. So is Reina’s ABC. It needs patience, a little gambling and good health.
Hey! That’s a language I understand. I can focus on that. Without thinking of what comes second and what comes first.

20140209-170843.jpg

Less is More

A remarkable weekend spent; amazed, amused and energized. Quite something if you take into consideration that I’ve been sitting on a chair most of the time between 10 am and 7 pm two days in a row. Literally all this time Nisandeh Neta is talking on a stage, in front of more then fifteen hundred people, most of them skilled ZZP-ers that are looking to turn their expertise into a profitable business.

Saturday morning three or four people from the audience get the chance to ventilate their skepticism towards the whole Business Boot Camp idea. We listen to Just-in-Case Kees. He’s somewhat older, with distinguished grey hair and an appearance that fits into the picture of a Saturday morning hockey field with parents supporting their children along the line. But here he is, raising himself amidst the audience at NBC Nieuwengein. An audience that just now was introduced to the seminar with very loud ‘pump it up and energize’ music and is still dazzling a bit from the dancing we’ve engaged ourselves into at 10 am in the morning.

Just-in-Case Kees gets an applause and I start feeling an awesome respect and admiration for this in a certain way uncommon yet at the same time very skilled, polite and ‘touchable’ Nisandeh Neta. How the heck does this guy turn a conference hall full of a shy, somewhat narcistic and definitely not easy going and very needy crowd into a host of cheering kid-like enthusiasts?

Amazing. Needless to say that soon I find myself, needy like all others, cheering, dancing and laughing along. Curious as can be after the secrets behind this Lalaland experience I start to become attentive. I try to register what this guy on stage, performing like a true artist, is showing. Is it his ego, excelling at a state of the art performance? Of course it is. However he actually returns something.

Charismatic people are as dangerous as they are saints. Assessing whether one is made of the right or the wrong material is definitely difficult. Especially because we are all needy people. In need for attention, for empowering and longing for a ray of light from beyond the horizon.

Let’s suppose it’s a win-win situation for him as much as for the audience. How do we feel when we get home? We feel great don’t we? That’s our gain. What’s in there for Nisandeh Neta? The pre-calculated percentage of people that opt for the master classes he offers following the Business Boot Camp and that some of us are more then willing to pay him a good prize for.

Is this a win-win situation? I mean is this charisma Hitler style or Mandela style? The skeptic part in me easily judges Nisandeh Neta as a Hitler, exploiting the poor helpless ZZP-ers. The positive mind labels him as a business guru.

Let him be either or neither. If the guy makes a difference, let him. If the guy offsets, let him. It’s up to me what I make (of) him. The crucial point is that the student makes the teacher by letting himself be teached. So I carefully pick from Nisandeh Neta what the guy has got to offer me. Assimilating and digesting what I’m capable of.

I really am thankful to him and his Open Circles and I continue my path. And I will be back. To pick up some more energy-shots for my self confidence. Dangerously addictive!  And such an ego-boost that I dear to make an essential comment.

Less is more! Nisandeh Neta let the target audience co-create the event even more and limit your own presence. The words you speak will have more impact. Exactly as your business gospels preach. Here’s to you!

Men focus, women commit

En wat er gebeurt als een vrouw zich niet toewijdt en een man niet focust.

Het volgende:

De vrouw (dé vrouw bestaat niet) vaart, drijft of dobbert op haar veertigste de territoriale wateren van de midlife binnen. Ze ervaart aanvaringen met endogene waterplanten. Of ze raakt in vervoering van een stroomversnelling waarop ze door haar kortzichtigheid niet anticipeerde. Of ze ervaart een immens overstijgende luwte die haar doen en laten omgeeft. Herleid worden al deze stuiptrekkingen op dat ze all the way meer toegewijd had moeten zijn. De  grote valkuil is haar toewijding aan kind en gezin. Deze is vast en zeker niet groot genoeg geweest door de tijd en energie die ze in werk heeft gestoken. Alternatief gezien zijn het haar dromen en fantasieën waaraan ze door haar pre-occupatie met werk en/of datzelfde kind en gezin (!) niet in voldoende mate toegewijd is geweest. Because a woman commits.

Wanneer ‘de man’ (die ook niet bestaat) zich per ongeluk spiegelt in het schitterende wateroppervlak van hetzelfde stuwmeer waarin hij zich, veertig en al, bevindt, is hij gedoemd. Per ongeluk want zijn focus priemt en kan geen bocht maken. Als hij door naar beneden te kijken dat toch doet, toont het spiegelbeeld hem inherent een van het pad geraakte zwakkeling, die ‘after all’ niet goed genoeg is en zich direct afvraagt waar hij het allemaal voor doet. Met de finish van de rat-race in zicht staat hij stil, als verlamd door de fascinerende reflectie van het zelf. De focus verleggen naar wat wat er zich onder het wateroppervlak bevindt wordt bemoeilijkt door de reflectie.

Vanmorgen had ik een leuk gesprek met non-verbale strategieën analiste Annemiek Meurs. Wat voorkomt, wat verhindert dat je leeft in het hier en nu? Dat zijn de strategieën en gedragspatronen die je gaandeweg hebt opgedaan. In feite om je te beschermen tegen dat hier en nu, althans tegen bepaalde pijnlijke ervaringen in dat hier en nu. De strategieën en gedragspatronen die je hebt aangeleerd vertellen over jouw blokkades om in het hier en nu te leven. Bepaalde strategieën en bepaald gedrag verwijzen rechtstreeks naar hetgeen ze moeten verhullen. Ik slik bij een emotionele mededeling. Want ik slik mijn emotie weg. Ik sluit mijn ogen bij een dramatisch tafereel. Want ik ontken de werkelijkheid. Weten wat en hoe er iets verhuld wordt is het resultaat van meer dan alleen een studie ernaar. Ervaring speelt een belangrijke rol.

Hoe verhoudt zich dit met onze verbale communicatie? Words and images to connect, schreef ik gister nog. Vechten uitgesproken woorden en uitgedragen lichaamstaal elkaar aan? Ja, als je eenmaal veertig bent, is die kans erg groot. De uitdaging ligt in het samenbrengen van wat oppervlakkig gezien onverenigbaar is.

Hoe belangrijk zijn woorden? Hoe belangrijk zijn ze voor ons en onze communicatie? De interpretatie ervan (je hoofd) en de emoties (je gevoel) die ze met zich meebrengen hebben in onze omgang met elkaar net zoveel effect op ons onbewuste als dat onze non-verbale patronen en strategieën dat hebben. Are you with me? Want het gaat nog verder. Neem zogenaamd gevleugelde one-liners. Deze ‘Yes, We Can’-s overtreffen ratio en emotie. Soms komt iets gewoon aan. Het slaat in. It hits you. Het is treffend. Grote denkers, filosofen, charismatische personen – en dat kunnen vooral ook sporters, artiesten of Ghandi’s en Mandela’s zijn – hebben met elkaar gemeen dat ze iets ‘in essentie’ kunnen uitdrukken, de essentie kunnen uitdrukken. Eén kreet, één one-liner en the crowd essentially goes mad. Wat is dat? De vereniging van non-verbale communicatie en woorden? Mateloos interessant.

Nu kom ik terug op het stille wateroppervlak of de kolkende watermassa van de midlife. Laten we om te beginnen het bevooroordeelde woord midlifecrisis vervangen door simpelweg midlife. Dat is waar we ons bevinden. Dat is wat het is. Gezien het feit dat we steeds ouder worden zal het breekpunt weliswaar meegroeien met onze gemiddelde levensduur, maar dat is voor later. Vooralsnog is de gemiddelde levensverwachting in Nederland  79,2 jaar voor mannen en 82,9 jaar voor vrouwen. En is veertig de aangewezen leeftijd voor de midlife.

Tot je veertigste is er vooral veel toekomst, vooruitkijken en anticiperen op dat wat komen gaat. De kronkelende, smalle of zesbaansweg wordt geflankeerd door grote en kleine borden die doorverwijzen naar verwachtingen, plannen en mogelijke realisaties. Focus en commitment worden ten doel gesteld aan de invulling van het rijk geschakeerde landschap. Hindernissen zijn er om genomen te worden. Je verbaast en vergenoegt jezelf erin hoe.

Op je veertigste krijg je dan opeens een heel groot cadeau. En dat cadeau daar heb je zelf heel veel voor gedaan. Op je veertigste krijg je van jezelf, je verleden erbij. Je gaat terugkijken. Want vooruit begin je eindelijk iets te overzien van haalbaarheid en mogelijkheden. Grenzen en limieten doen hun intrede: met name fysieke en die resoneren mentaal.

Nou maak je borst maar nat. Nu moeten we ons schrap gaan zetten. We weten nu zo’n beetje wat de inhoud is en we weten wat voor liedje we zingen. Nu gaan we door naar de tweede ronde! Wil je je echt schrap zetten, dan ga je voorbij de basis, voorbij het fundament, direct door naar de wortel. En die ga je voeden: aarden, met beide benen niet op de grond maar erin. Oftewel wortelen! En wortelen, dat doe je in je verleden. Een grote wortel maakt dat je uit kunt groeien. Niet alleen recht omhoog en recht vooruit (kijkend). Maar expansie in de breedte, in de volheid van je zijn. Je rotsvaste eigenheid gaat de strijd aan met je fysieke en ervaringsgerelateerde hoedanigheid. Dat is verbinding maken. Dat is voedzaam. Het oprakelen van missing connections, aankomen op een point of no return, doorbreken, deze ervaringen worden niet erg goed uitgedrukt met woorden als crisis en of de vaak eraan voorafgaande burn-out. Een understatement. Midlife is challenge; is erop of eronder. Er kleeft meer aan een woord dan haar betekenis alleen. De interpretatie brengt ‘hoofdzaken’ met zich mee, en daarnaast gevoel dat resoneert.

De goede mens (bestaat niet) gaat na zijn veertigste met zijn verleden aan de slag. De andere helft van het aardse bestaan is aangebroken. Lichaam en nieuwsgierigheid gaan het niet winnen van verouderingsprocessen en de overdaad aan ervaringen die zijn opgedaan. Voor een mooi lang leven, heb je diepe wortels nodig. Laat die midlife maar komen, mannen en vrouwen gelijk. Stap uit de committent, get out of focus. Geen gelukkige toekomst zonder een groot en helder verleden. Geheel en al bepaald door je eigen reflectie.

Zo en nu dan, hooggeëerd publiek, komt als een duveltje uit een doosje eindelijk de relativiteitstheorie van Einstein om de hoek kijken. Je eigen perceptie is namelijk zo relatief en afhankelijk van omgevingsfactoren als maar zijn kan. Dus wat is echt echt? Wat is waar ongeacht al het andere? Enkel en alleen dat wat er daadwerkelijk is. Alles wat er is en dat is zoveel en zo weinig als het huidige moment kan bevatten. Dus alles wat in het huidige moment is (want dat is alles wat er is) is bepalend. Niet dat wat was, zal zijn, nooit geweest is of nooit komen zal. Hoe logisch. Maar of je die realiteit kunt bevatten, laat staan aankunt dat is een ander verhaal. Let’s just get started met dat de houdbaarheidsdatum van Descartes’ cogito ergo sum (ik twijfel dus ik ben) lang verstreken is. En let’s carefully continue met de onbewuste gedragspatronen en strategieën die aangewend worden om de realiteit niet onder ogen te (hoeven) zien.

Met grote dank aan Annemieke Meurs van http://www.face-valu.eu en mijn vriendin Ida Sandberg

Words and images to communicate. Exchange for connection.

Net deze wordpress site de ether in gestuurd en mijn twitter account gere-activeerd. Drie tweets uit 2010 en een foto van een paasei. Daar heb ik wat aan gedaan. Maar foto’s opzoeken, tekst verzinnen en formatting van etherische présence kost verdomd veel tijd! Waar doen we dat voor?

Het getting started mailtje van een Business Boot Camp is de aanstichter. Met name de terloopse opmerking of ik een gravatar wil bij mijn posts in hun commentbox. Nou wat is dan wel een gravatar? For me that’s how it all started.

BBC vindt dit weekend plaats in Nieuwegein. Ik kom ervoor uit Amsterdam. Maar de wereld is klein. Gistermiddag op de lagere school van mijn dochters in Amsterdam-West, groet Brenda Serrée me. Ze timmert aan de weg met een digitale vormgeving- en tekstschrijversbureau. Ze zag me voorbij komen in de commentbox van het BBC, nog zonder gravatar. En voegt vlot toe dat ze zelf het weekend ook naar Nieuwegein gaat. We lachen.

Een gravatar is niets meer dan een fotootje. Easy does it. Totdat je dan uren later, opeens zomaar onder andere een nieuwe website hebt. Dat is pas lachen.

How we present ourselves and what we do. ‘t Is een hele wetenschap. De presentatie van wat we doen heeft vaak niets te maken met datgene wat we doen zelf. Maar hoe je je presenteert zegt wel iets over hoe je iets doet, to complicate matters. Voor vandaag hou ik het op bedachtzaam.

Verder ben ik benieuwd wat het weekend wordt en of de tijd die ik vandaag investeer waardevol is. Bedenkelijk. Begrijp door me ermee bezig te houden nu wel dat het communiceren van woorden en beelden  verder gaat dan presenteren. Interactie is de kreet, uitwisselen het thema, connecten het doel. Nou dat is voor vandaag wel weer even voldoende… wetenschappelijk onderzoek.

Ten overvloede: aan color en visibility van de site title wordt gewerkt. Dit klinkt hopelijk niet zo gefrustreerd als dat ik ben.