Monthly Archives: November 2014

Wonderland Revisited

IMG_0860.JPG
{Afbeelding van Piet de Loof, Sneeuwwitje}

Rood is de kleur van liefde en zwart die van de dood. Rood en zwart zijn samen flamenco en duivels. Weet ik. Wie niet? Weten en (in)zien zijn alleen niet hetzelfde. Vannacht ervoer ik plotseling een inzicht. Ik zeg nogal pathetisch ‘ervoer’ in plaats van ‘had’ omdat ik dat inzicht duidelijk niet te pakken had, het had mij te pakken. Willie Wortel duidt zijn vorm van verlichting aan met een gloeilampje. Dat is grappig maar niet alles omvattend. Inzicht is meer dan een geestelijk-verstandelijke aha erlebnis. Ik voelde het.

Is dat alles? Voelen!

Pooh, het mag duidelijk zijn. Ik leg het niet zomaar even uit.

Om kort te gaan: kleuren kwamen tot leven. Ten overvloede voeg ik hieraan toe dat er geen hallucinerend middel aan te pas kwam anders dan mijn eigen thèta state of mind. Een schemer of lucide staat waarin hersengolven niet frequent zijn en hersenactiviteit laag is. De deur tussen bewust- en onbewustzijn staat wagenwijd open. En opeens begreep ik werkelijk waarom bijvoorbeeld een klein meisje hoort bij roze. Ze houdt van deze vermenging van maagdelijk wit en liefdevol rood omdat ze het herkent. Ze herkent haar eigen onbevangen kleurenmix van witte spiritualiteit en rode liefde.

Het duivelse van geheimzinnig en occult zwart in combinatie met een beetje emotioneel gevaarlijk rood treft me opeens. Diepe gevoelens horen bij zwart en dan is de verrijking met een gepassioneerd rood detail tegelijk zo afstotend en aanlokkelijk als spiritualiën zijn: dubbelgedistilleerde Eau de Vie en andere desastreuze levenselixers.

Voor het raam waar ik zit te schrijven steekt een grijsharige vrouw het zebrapad over. Ze draagt een lange zwarte jas met een rode sjaal. Diepzinnige mensen dragen zwart. De tango is zwart van diepgang en beslotenheid. A little black dress is een geheimzinnig omhulsel. Veel zwart met een beetje rood is duivels; occulte diepzinnigheid met passie vanuit het hart. Flamenco is in balans qua zwart en rood en een stuk levendiger dan de zware en zwarte Portugese fado. Rauwe stemmen alom weliswaar. En dan veel rood met maar een beetje zwart. Daar neemt passie de overhand en is het niet langer zwaar, diep en gevaarlijk. Dat heet pikant.

Rood en wit samen geeft opeens een heel ander beeld met een heel ander gevoel. Het Rode Kruis: een liefdevol kruis op een spiritueel witte achtergrond. Zo had ik dit ijzersterke embleem nog niet bekeken. Het vormt een fikse tegenstelling met de verleidelijk zwart met rode Can Can dansende dames van plezier in de Moulin Rouge. The Red Light district is rood met zwart, niet rood met wit. Add another color and the picture completely changes. Or so it seems.

Bloedrode lippen met een sneeuwwitte huid en haar zo zwart als ebbehout, dat is waar ze samen komen. Waar rood, wit en zwart blijken te staan voor een perfecte drie-éénheid. Een volmaakt vrouwelijk evenwicht dat niet bestaat uit onze hedendaagse tweedimensionale balans zonder diepgang. Waarbij het vrouwelijk ideaalbeeld draait om liefde en spiritualiteit zonder zwarte modder. Dat is althans waar het onwetend vrouwelijk ik naartoe wil. Een blanke geest en een gepassioneerd hart, ongeaard en zonder rommel.

Dit in tegenstelling tot het veel minder bewust tot stand gekomen huidige straatbeeld waarin vrouwen hoofdzakelijk zwart dragen en andere donkere, grijzige, modderige tinten aangevuld met een clandestien rood sjaaltje. We oefenen graag de lotushouding. Het liefst met wijsvinger en duim gevormd in een perfect cirkeltje, omhooggericht, met de rug van de hand rustend op de knie. Beide knieën zijn op hun beurt allebei zo geknikt dat ze de ultieme vorm van een overtreffende trap van de kleermakerszit bereiken. I’ll show you how perfect I am. Maar perfectie zit ‘m niet in het ontbreken van imperfectie, het zit ‘m in het accepteren ervan.

Als de houding levenloos is, ontbreekt het slijk der aarde eraan. Waar is de drek waaruit die prachtige bloem op-groeide, de foute ellende die ze ont-groeide? Willen we wel weten dat we het roze meisjesstadium achter ons lieten? To not be revisited no more. Zien we wel wat een rijk geschakeerd kleurenpalet ervoor in de plaats kwam? We sluiten liever massaal onze ogen hiervoor om ons te ‘verdiepen’ in meditatieve mijmeringen met wijsvinger en duim in zo’n cirkeltje dat perfectie symboliseert. We willen zijn zoals we waren, een mengsel van spiritueel wit en liefdevol rood, net als toen, onschuldig en gepassioneerd. Want dat is vertrouwd en bekend. Never change a winning team. We hebben onze strijd gestreden. Maar hebben we ook gewonnen? Het is tijd voor een nieuwe outfit dames. Eéntje die ons beter staat dan dat wat we inmiddels lang ontgroeid zijn.

Een werkelijke vrouw zoals je die alleen in sprookjes treft, vormt een drie-éénheid van vlammend rode liefde, maagdelijke witte spiritualiteit én het donkere zwart van de aarde. Dood en verderf en alle occulte geheimzinnigheid incluis. Alleen die vrouw maakt werkelijk verbinding. Connects deep down to where we all come from.

Daar gaat ze, hand in hand met de heilige drie-éénheid van de christelijke God de vader, God de zoon en de Heilige geest (hoe patriarchaal wil je het hebben) verschijnt ten tonele deze matriarchale niet-heilige drie-éénheid (trinidad) van sneeuwwit, bloedrood en zwart als ebbehout.

Thanx dear Alice for quickly revisiting wonderland with me.

Advertisements