Monthly Archives: November 2015

Dood

“Only the present moment contains life.” ― Thích Nhất Hạnh –

Ik ben de flat van mijn overleden peettante aan het uitruimen. Overmorgen rijdt de verhuiswagen voor. Het vacuüm dat ik aantref is als een groot zwart gat in het heelal. Het zuigt alles wat dichtbij genoeg is naar zich toe en neemt het op. Om in het grote niets te verdwijnen. Ik kom dichtbij genoeg. Als ik uren later vertrek uit de flat kost het me moeite en veel tranen om weer terug te komen in mijn eigen universum. Landen op deze aarde met beide voeten weer stevig op de grond, duurt nog veel langer. If ever. 

‘Het is wat’ 

‘Wat is wat?’

‘Wat je achterlaat als je er niet meer bent’

‘Of waar ik me druk om maak; waarmee ik me onledig hou in het dagelijks leven’

Onledig, mooi woord. Veel meer dan dat is het niet. We houden ons onledig. Met gedachtes en emoties als een vaak te overheersend sausje. Sausje bij het leven, sausje dat het leven bedekt. 

‘Welk sausje wil je erbij?’

Waarom houden we ons on-ledig? De wijzen en spirituelen onder ons verheerlijken juist die ledigheid en zelf fantaseren we maar wat graag over het grote nietsdoen. Lees de glossy’s erop na, bezoek een retraite oord of ga gewoon op vakantie. Hoofd leegmaken is het devies. Het is de paradox van ons bestaan. Niets doen waarvoor je veel betaalt. Dat dan weer wel. Want als het gratis niets doen is, dan is het not done. Het grote niets doen mag je alleen verheerlijken als je het druk hebt (met geld verdienen).
Totdat ik in hun flat kom. Ik schuif één van de honderden c.d’s in de Bang&Olufsen. De c.d’s zijn in wezen al net zo verouderd als het meeste wat ik er aantref. Streaming en minimale opslagcapaciteit zijn de toekomst wordt me verteld door mijn vriend Rob afgelopen zondag. En wat dan met de materiële inhoud van wat er achterblijft na haar dood, vraag ik me af? Emoties klampen zich vast aan Shakespeare’s Complete Works, aan een etsje van een pruimenbloesemtak, aan bladmuziek van Händels Joshua. Weggeefertjes zijn het. Want wat moet je anders met emoties? Ik draag er meer met me mee dan me lief is. En toch verzamel ik in die flat een in mijn eigen ogen overdreven hoeveelheid aan emoties. Twintig pakken bedrukte papieren servetten, waarom gooi ik ze in ledigheidsnaam niet weg? Zakmesjes, pennen, een theepot nieuw in de doos, vinyl langspeelplaten en singletjes, taartbordjes, twee sierkussens, een damspel, heel veel boeken en nog veel meer c.d’s. Ik pak het allemaal in om het bij me te houden. Het zijn emoties realiseer ik me nu. Emoties van dierbaarheid, van geen afscheid kunnen nemen, van vasthouden aan wat voorbij is, van facetten die mijn identiteit vormen en mogelijkerwijs invulling geven aan mijn toekomst. Ze moeten worden samengebracht met alle andere baggage die ik al verzamelde in dit leven en die de toekomst mede bepaalt, van dit leven, voor wat het waard is. Het is de nagedachtenis, nee, het respect voor een voorbij leven, wat maakt dat niet alles naar de kringloop mag. Nog niet.

Advertisements

Halloween

While my kids in Poltergeist outfits walk downtown to join the Halloween parade of monsters with loads of trick or treat candies, I spent the late afternoon, early evening of Halloween all by myself in a deserted apartment at the other end of the world. Or so it seems. Although Holland is a small country, crossing borders is an ungoing thing here. Certainly litterary, physically as well. Coming from Amsterdam passing Utrecht, it’s another land rising up before the wind screen. Orange and yellow trees instead of flat acres of farmland. Pittoresque pieces of cattle field with mellow sheep instead of ruminating black and white cows. Two lane highways instead of four. After a one and a half hours drive, I enter a flat once inhabited by two elderly women. One of them was my aunt. She passed away shortly after her longtime house mate died. Now almost three years ago. They lived together for fifty years and left this material world both at the age of eighty, almost hand in hand.After three years the apartment is sold and I start scheduling the clearing of it exactly at this slightly creepy late afternoon of Halloween. It’s amazing how the unconscious operates. Which certifies our general preoccupation with souls and the hereafter during this time of the year. Dès que la nature meure.

I linger around the flat, making tea. Orange flavoured black tea. Something I normally wouldn’t like. But now, somehow it suits the occasion. Like the golden autumn leaves floating around, decaying. I turn on the Bang&Olufsen. Insert Vivaldi’s Four Seasons and enjoy the perfect surround system. My eyes visit the book shelves. My mind interacts with a whole lot of titles. To my pleasant surprise I find many a book on myths, legends, fairytales and folkloric wisdom. The passed lives of my aunt and her house mate start to ressurect from the artefacts. I resist the feeling of recognition. All that reading what is it good for anyway, is what I ask myself. While trying to stay rationally aloof of what I’ve entered already. Hours later the real question starts haunting me: what are we living for anyway? It’s on my heels the whole way back into the real world. With 120 km’s per hour on the highway desperately trying to return me and my emotions to the safe haven of Amsterdam.

I admire some ‘albums’ they created. No digital photo albums. Real stuff. And not only picture books, surprisingly so. There’s other kind of albums. One complete collection features unwritten, unspoiled paper art cards. It catches my attention. More or less twenty identical albums, all entitled: reading figurines. It’s that peculiar, worth an exposition, I remark in silence.

My Halloween hours in the apartment feel good. Like an easy going and interesting encounter. But when I leave the safe and protected surroundings of all souls, Vivaldi and the orange flavored black tea, I get emotional. In the car back home I sing the same couple of sentences, like a mantra, for hours: 

Past lives, I do anything for love

Past lives, I do anything for love
To really return into the material world, for me it takes communicating with a living soul. With some effort I find a living responsive soul. It works. I’m being pulled back. Grace! Leaves me wondering how crossing any kind of borders seems the obvious thing to do at Halloween.