Monthly Archives: January 2014

Less is More

A remarkable weekend spent; amazed, amused and energized. Quite something if you take into consideration that I’ve been sitting on a chair most of the time between 10 am and 7 pm two days in a row. Literally all this time Nisandeh Neta is talking on a stage, in front of more then fifteen hundred people, most of them skilled ZZP-ers that are looking to turn their expertise into a profitable business.

Saturday morning three or four people from the audience get the chance to ventilate their skepticism towards the whole Business Boot Camp idea. We listen to Just-in-Case Kees. He’s somewhat older, with distinguished grey hair and an appearance that fits into the picture of a Saturday morning hockey field with parents supporting their children along the line. But here he is, raising himself amidst the audience at NBC Nieuwengein. An audience that just now was introduced to the seminar with very loud ‘pump it up and energize’ music and is still dazzling a bit from the dancing we’ve engaged ourselves into at 10 am in the morning.

Just-in-Case Kees gets an applause and I start feeling an awesome respect and admiration for this in a certain way uncommon yet at the same time very skilled, polite and ‘touchable’ Nisandeh Neta. How the heck does this guy turn a conference hall full of a shy, somewhat narcistic and definitely not easy going and very needy crowd into a host of cheering kid-like enthusiasts?

Amazing. Needless to say that soon I find myself, needy like all others, cheering, dancing and laughing along. Curious as can be after the secrets behind this Lalaland experience I start to become attentive. I try to register what this guy on stage, performing like a true artist, is showing. Is it his ego, excelling at a state of the art performance? Of course it is. However he actually returns something.

Charismatic people are as dangerous as they are saints. Assessing whether one is made of the right or the wrong material is definitely difficult. Especially because we are all needy people. In need for attention, for empowering and longing for a ray of light from beyond the horizon.

Let’s suppose it’s a win-win situation for him as much as for the audience. How do we feel when we get home? We feel great don’t we? That’s our gain. What’s in there for Nisandeh Neta? The pre-calculated percentage of people that opt for the master classes he offers following the Business Boot Camp and that some of us are more then willing to pay him a good prize for.

Is this a win-win situation? I mean is this charisma Hitler style or Mandela style? The skeptic part in me easily judges Nisandeh Neta as a Hitler, exploiting the poor helpless ZZP-ers. The positive mind labels him as a business guru.

Let him be either or neither. If the guy makes a difference, let him. If the guy offsets, let him. It’s up to me what I make (of) him. The crucial point is that the student makes the teacher by letting himself be teached. So I carefully pick from Nisandeh Neta what the guy has got to offer me. Assimilating and digesting what I’m capable of.

I really am thankful to him and his Open Circles and I continue my path. And I will be back. To pick up some more energy-shots for my self confidence. Dangerously addictive!  And such an ego-boost that I dear to make an essential comment.

Less is more! Nisandeh Neta let the target audience co-create the event even more and limit your own presence. The words you speak will have more impact. Exactly as your business gospels preach. Here’s to you!

Advertisements

Men focus, women commit

En wat er gebeurt als een vrouw zich niet toewijdt en een man niet focust.

Het volgende:

De vrouw (dé vrouw bestaat niet) vaart, drijft of dobbert op haar veertigste de territoriale wateren van de midlife binnen. Ze ervaart aanvaringen met endogene waterplanten. Of ze raakt in vervoering van een stroomversnelling waarop ze door haar kortzichtigheid niet anticipeerde. Of ze ervaart een immens overstijgende luwte die haar doen en laten omgeeft. Herleid worden al deze stuiptrekkingen op dat ze all the way meer toegewijd had moeten zijn. De  grote valkuil is haar toewijding aan kind en gezin. Deze is vast en zeker niet groot genoeg geweest door de tijd en energie die ze in werk heeft gestoken. Alternatief gezien zijn het haar dromen en fantasieën waaraan ze door haar pre-occupatie met werk en/of datzelfde kind en gezin (!) niet in voldoende mate toegewijd is geweest. Because a woman commits.

Wanneer ‘de man’ (die ook niet bestaat) zich per ongeluk spiegelt in het schitterende wateroppervlak van hetzelfde stuwmeer waarin hij zich, veertig en al, bevindt, is hij gedoemd. Per ongeluk want zijn focus priemt en kan geen bocht maken. Als hij door naar beneden te kijken dat toch doet, toont het spiegelbeeld hem inherent een van het pad geraakte zwakkeling, die ‘after all’ niet goed genoeg is en zich direct afvraagt waar hij het allemaal voor doet. Met de finish van de rat-race in zicht staat hij stil, als verlamd door de fascinerende reflectie van het zelf. De focus verleggen naar wat wat er zich onder het wateroppervlak bevindt wordt bemoeilijkt door de reflectie.

Vanmorgen had ik een leuk gesprek met non-verbale strategieën analiste Annemiek Meurs. Wat voorkomt, wat verhindert dat je leeft in het hier en nu? Dat zijn de strategieën en gedragspatronen die je gaandeweg hebt opgedaan. In feite om je te beschermen tegen dat hier en nu, althans tegen bepaalde pijnlijke ervaringen in dat hier en nu. De strategieën en gedragspatronen die je hebt aangeleerd vertellen over jouw blokkades om in het hier en nu te leven. Bepaalde strategieën en bepaald gedrag verwijzen rechtstreeks naar hetgeen ze moeten verhullen. Ik slik bij een emotionele mededeling. Want ik slik mijn emotie weg. Ik sluit mijn ogen bij een dramatisch tafereel. Want ik ontken de werkelijkheid. Weten wat en hoe er iets verhuld wordt is het resultaat van meer dan alleen een studie ernaar. Ervaring speelt een belangrijke rol.

Hoe verhoudt zich dit met onze verbale communicatie? Words and images to connect, schreef ik gister nog. Vechten uitgesproken woorden en uitgedragen lichaamstaal elkaar aan? Ja, als je eenmaal veertig bent, is die kans erg groot. De uitdaging ligt in het samenbrengen van wat oppervlakkig gezien onverenigbaar is.

Hoe belangrijk zijn woorden? Hoe belangrijk zijn ze voor ons en onze communicatie? De interpretatie ervan (je hoofd) en de emoties (je gevoel) die ze met zich meebrengen hebben in onze omgang met elkaar net zoveel effect op ons onbewuste als dat onze non-verbale patronen en strategieën dat hebben. Are you with me? Want het gaat nog verder. Neem zogenaamd gevleugelde one-liners. Deze ‘Yes, We Can’-s overtreffen ratio en emotie. Soms komt iets gewoon aan. Het slaat in. It hits you. Het is treffend. Grote denkers, filosofen, charismatische personen – en dat kunnen vooral ook sporters, artiesten of Ghandi’s en Mandela’s zijn – hebben met elkaar gemeen dat ze iets ‘in essentie’ kunnen uitdrukken, de essentie kunnen uitdrukken. Eén kreet, één one-liner en the crowd essentially goes mad. Wat is dat? De vereniging van non-verbale communicatie en woorden? Mateloos interessant.

Nu kom ik terug op het stille wateroppervlak of de kolkende watermassa van de midlife. Laten we om te beginnen het bevooroordeelde woord midlifecrisis vervangen door simpelweg midlife. Dat is waar we ons bevinden. Dat is wat het is. Gezien het feit dat we steeds ouder worden zal het breekpunt weliswaar meegroeien met onze gemiddelde levensduur, maar dat is voor later. Vooralsnog is de gemiddelde levensverwachting in Nederland  79,2 jaar voor mannen en 82,9 jaar voor vrouwen. En is veertig de aangewezen leeftijd voor de midlife.

Tot je veertigste is er vooral veel toekomst, vooruitkijken en anticiperen op dat wat komen gaat. De kronkelende, smalle of zesbaansweg wordt geflankeerd door grote en kleine borden die doorverwijzen naar verwachtingen, plannen en mogelijke realisaties. Focus en commitment worden ten doel gesteld aan de invulling van het rijk geschakeerde landschap. Hindernissen zijn er om genomen te worden. Je verbaast en vergenoegt jezelf erin hoe.

Op je veertigste krijg je dan opeens een heel groot cadeau. En dat cadeau daar heb je zelf heel veel voor gedaan. Op je veertigste krijg je van jezelf, je verleden erbij. Je gaat terugkijken. Want vooruit begin je eindelijk iets te overzien van haalbaarheid en mogelijkheden. Grenzen en limieten doen hun intrede: met name fysieke en die resoneren mentaal.

Nou maak je borst maar nat. Nu moeten we ons schrap gaan zetten. We weten nu zo’n beetje wat de inhoud is en we weten wat voor liedje we zingen. Nu gaan we door naar de tweede ronde! Wil je je echt schrap zetten, dan ga je voorbij de basis, voorbij het fundament, direct door naar de wortel. En die ga je voeden: aarden, met beide benen niet op de grond maar erin. Oftewel wortelen! En wortelen, dat doe je in je verleden. Een grote wortel maakt dat je uit kunt groeien. Niet alleen recht omhoog en recht vooruit (kijkend). Maar expansie in de breedte, in de volheid van je zijn. Je rotsvaste eigenheid gaat de strijd aan met je fysieke en ervaringsgerelateerde hoedanigheid. Dat is verbinding maken. Dat is voedzaam. Het oprakelen van missing connections, aankomen op een point of no return, doorbreken, deze ervaringen worden niet erg goed uitgedrukt met woorden als crisis en of de vaak eraan voorafgaande burn-out. Een understatement. Midlife is challenge; is erop of eronder. Er kleeft meer aan een woord dan haar betekenis alleen. De interpretatie brengt ‘hoofdzaken’ met zich mee, en daarnaast gevoel dat resoneert.

De goede mens (bestaat niet) gaat na zijn veertigste met zijn verleden aan de slag. De andere helft van het aardse bestaan is aangebroken. Lichaam en nieuwsgierigheid gaan het niet winnen van verouderingsprocessen en de overdaad aan ervaringen die zijn opgedaan. Voor een mooi lang leven, heb je diepe wortels nodig. Laat die midlife maar komen, mannen en vrouwen gelijk. Stap uit de committent, get out of focus. Geen gelukkige toekomst zonder een groot en helder verleden. Geheel en al bepaald door je eigen reflectie.

Zo en nu dan, hooggeëerd publiek, komt als een duveltje uit een doosje eindelijk de relativiteitstheorie van Einstein om de hoek kijken. Je eigen perceptie is namelijk zo relatief en afhankelijk van omgevingsfactoren als maar zijn kan. Dus wat is echt echt? Wat is waar ongeacht al het andere? Enkel en alleen dat wat er daadwerkelijk is. Alles wat er is en dat is zoveel en zo weinig als het huidige moment kan bevatten. Dus alles wat in het huidige moment is (want dat is alles wat er is) is bepalend. Niet dat wat was, zal zijn, nooit geweest is of nooit komen zal. Hoe logisch. Maar of je die realiteit kunt bevatten, laat staan aankunt dat is een ander verhaal. Let’s just get started met dat de houdbaarheidsdatum van Descartes’ cogito ergo sum (ik twijfel dus ik ben) lang verstreken is. En let’s carefully continue met de onbewuste gedragspatronen en strategieën die aangewend worden om de realiteit niet onder ogen te (hoeven) zien.

Met grote dank aan Annemieke Meurs van http://www.face-valu.eu en mijn vriendin Ida Sandberg

Words and images to communicate. Exchange for connection.

Net deze wordpress site de ether in gestuurd en mijn twitter account gere-activeerd. Drie tweets uit 2010 en een foto van een paasei. Daar heb ik wat aan gedaan. Maar foto’s opzoeken, tekst verzinnen en formatting van etherische présence kost verdomd veel tijd! Waar doen we dat voor?

Het getting started mailtje van een Business Boot Camp is de aanstichter. Met name de terloopse opmerking of ik een gravatar wil bij mijn posts in hun commentbox. Nou wat is dan wel een gravatar? For me that’s how it all started.

BBC vindt dit weekend plaats in Nieuwegein. Ik kom ervoor uit Amsterdam. Maar de wereld is klein. Gistermiddag op de lagere school van mijn dochters in Amsterdam-West, groet Brenda Serrée me. Ze timmert aan de weg met een digitale vormgeving- en tekstschrijversbureau. Ze zag me voorbij komen in de commentbox van het BBC, nog zonder gravatar. En voegt vlot toe dat ze zelf het weekend ook naar Nieuwegein gaat. We lachen.

Een gravatar is niets meer dan een fotootje. Easy does it. Totdat je dan uren later, opeens zomaar onder andere een nieuwe website hebt. Dat is pas lachen.

How we present ourselves and what we do. ‘t Is een hele wetenschap. De presentatie van wat we doen heeft vaak niets te maken met datgene wat we doen zelf. Maar hoe je je presenteert zegt wel iets over hoe je iets doet, to complicate matters. Voor vandaag hou ik het op bedachtzaam.

Verder ben ik benieuwd wat het weekend wordt en of de tijd die ik vandaag investeer waardevol is. Bedenkelijk. Begrijp door me ermee bezig te houden nu wel dat het communiceren van woorden en beelden  verder gaat dan presenteren. Interactie is de kreet, uitwisselen het thema, connecten het doel. Nou dat is voor vandaag wel weer even voldoende… wetenschappelijk onderzoek.

Ten overvloede: aan color en visibility van de site title wordt gewerkt. Dit klinkt hopelijk niet zo gefrustreerd als dat ik ben.