Tag Archives: to connect

Words are Overrated

Nu ik een blog heb, knaagt er constant iets aan me. Publiceren! roept het. Alleen als je iets zinnigs te melden hebt, komt het uit een andere hoek. Uit welke hoek komt die stem die me tegenhoudt, die me terugroept? Die stem die me al voor zo ontzettend veel dingen heeft behoed en me al aan even zoveel dingen voorbij heeft laten gaan. Ik heb niet de illusie dat ik zelf beslis over ‘ernaar luisteren’ of ‘in de wind slaan’. Mijn stemming doet dat. Mijn stemming maakt dat ik luister of niet. Het is de stem mijn vader, van een leraar of van de nieuwslezeres. Ik neem de stem in acht of verwijs deze naar het grote oneindige niets.

Ik vind wat ik nu hier te zeggen heb zinnig. Omdat ik delen an sich zinnig vind en zie als de zinnigheid van deze zinnen. Met publicatie in het verschiet.

De afgelopen week speelde er een zinnetje door mijn hoofd. Het zinnespelletje heeft tot gevolg dat ik dit blog rustig heb laten rusten. Het verstilde mijn verstand dat roept: Publiceren!

Het zinnetje is: ‘words are overrated’.

Ik nam het bewust tot me tijdens het kijken naar een film over een voettocht van acht maanden door de Australische outback, door een jonge vrouw. Haar gezelschap bestond uit drie kamelen en tijdens een klein stukje werd ze daarbij vergezeld door een oude wijze Aborigonal. Hij verstaat de taal der mensen (en dieren) bijzonder goed. Maar hij wisselt geen verstaanbare woorden met de Kaukasische hoofdpersoon. Words are overrated anyway.

Ze delen iets dat krachtiger is dan woorden.

Nu ik al schrijvende letterlijk en figuurlijk ‘tot bezinning’ kom, realiseer ik me dat woorden weliswaar overschat worden, net als peperdure horloges, maar dat dat niet betekent dat woorden niets waard zijn. Het betekent wel dat ze bijvoorbeeld ook net zo goed onderschat worden, of misverstaan.

Op waarde schatten is de kunst. Zoals het ingenieuze uurwerk van een peperduur horloge: niet van onschatbare waarde, maar daarom en zeker ook niet, waardeloos.

Dat woorden in grote getale, overschat worden, toont de kracht van de minimalistische Japanse haiku en de all American one-liner. Hoe minder woorden, hoe meer zin. Dat maakt woorden net zo min zinloos als het overprijste horloge met zijn ingenieuze uurwerk.

Maar waartoe dienen die woorden en uurwerken van onschatbare waarde dan? Indien ze beide zo precies en uitgemeten mogelijk zijn.

Op zoek naar de essentie. En het delen daarvan. Naar waar het allemaal om draait, nauwkeurig als een uurwerk.

Zoals uurwerken er zijn om essentie uit te drukken in tijd, zijn woorden er ook om essentie uit te drukken. Maar in wat doen ze dat dan? In communicatie? Dat komt in mijn hoofd op. Ik verwijs maar even naar de titel van mijn verzameling woorden die ik voor dit blog genereer: words meaning to connect. Of drukken woorden in essentie iets anders uit?

You tell me! Ik ga intussen even kijken in het oneindige, tijdloos en metafysisch, het grote niets. De bepaling van tijd, plaats en handeling uit het oog verliezen en dan met een natuurlijk zinnig antwoord op de proppen komen. Dat is wat ik ga doen!

Basic human needs vs creation of events

I am sitting in the sun. Fresh golden rays of early spring are reflected in glass-in-lead windows and the silent water of an old Dutch harbour town. History and commerce is what the beautiful 17th Century buildings are made of. At a certain point in my life I disrespectfully nicknamed this pittoresque little jewel of Dutch history as Horny Town. I was young. An interesting yet unconscious need surfaced. To challenge or counter balance some heavy and rich historical remnants of sturdy West Frysian inhabitants. Frysian people are independent and self contained. They don’t relate to Romans nor to South Europeans nor to more Southern Dutchies like me. Side path, that is not the history meant to be written here.

Now, in a more conscious way experiencing this little town bordering at what once used to be the so called Southern Sea (!), I perceive it completely different. Obviously Hoorn has been overruled by history in general and the significant Dutch accomplishment of ‘sea grabbing’ in specific. What once used to be the Southern Sea is now our big lake IJsselmeer, ‘damned’ by our most famous dike: the Afsluitdijk. But I imagine the hussling and buzz of ‘those days’. For example a fresh spring day in the year 1602. In this year the Dutch V.O.C., United East Indian Company, is installed. Hoorn sends seven delegates. Hoorn and it’s inhabitants back then must have deeply experienced the economical swing and energy of those revolutionary times. Albeit no Horny sexual energy, a lot of creative and regenerative power went around, fierce fully. Ships and vessels come ashore, unload their precious content, immediate buying and selling takes place, trade and people that meet to do business, women who weep over lost sailors, kids and pets are running around, steeling or receiving love and other forms of nutrition.

People come together not only because they like to come together. People come together because they have to. In order to meet their basic needs. The example of a roaring harbour town at the start of the Dutch Golden Age may evoke images of some famous creative outbursts that resulted from it: Dutch painting. What does it has to do with our present day event business?

People gather to meet their basic needs. Non material emotions and material stuff have to be interchanged. It’s often difficult to distinguish between the emotive and the material ingredients. If you look at it as an outsider, from another moment in time even, it’s difficult to identify material demand and its satisfaction from emotional demand and its satisfaction. For an outsider this is difficult. For the subject him or herself as the participant in the event, it’s impossible. Afterwards you may ask yourself. Did I actually get what I came for or did I feel, act and think as I was expected to? By whom?

Here event controllers come in. I hope you don’t mind me calling it so. Event planning, organizing and hosting are three different processes. Together these form event controlling. 

Why do people gather at an event in the first place? To fulfill an emotional or a material need? Let an event not be created without having answered this question. Are you facilitating, selling or pacifying emotions. With or without material stuff? What they come for at Wall Street is obvious. However you can ask yourself, when they stay, are they in for the money or is it  the priceless thrill and excitement of the prospected possibility to gain money that glues them to the location?

Event creation for me is synonymous with controlling an event: planning, organizing and hosting. They go together like horses and a carriage. Taking care of peoples emotional and other defenite human needs such as food&beverage, is part of the most basic and most important ingredients of ?

Human nature!

Yes.

And what else?

Events!

Right.

So this is what the actual contribution of the event controller is all about. If you look at it from this angle, organizing and coordinating human gatherings, it’s something that doesn’t require a certain personality or any studies. It requires being human and preferably some practice in, and an idea of, heritage of the humanities. As events are made of basic human needs, they should ideally be created by basic human beings. We are not human doings. Do less, BE and stay aware to be able to attentively pave the road and facilitate creative and regenerative processes.

Coming together is a basic need in human affairs. Proud to Facilitate.

 

 

 

 

Failing Forward; about money and emotions

Failing forward: mooie woorden die een intensief weekend afsluiten. Nisandeh Neta staat voor een zaal met een man of twaalfhonderd. Nadat hij over zichzelf zegt niet een emotioneel type te zijn, besteedt hij lang en veel aandacht aan het bedanken van zijn team van circa veertig vrijwilligers, één van zijn trouwste steun en toeverlaten in het bijzonder en zijn twintig koppige professionele team in het algemeen. Is het zijn self proclaimed gebrek aan emoties, dat mij plaatsvervangend diep roert? Nee, hij brengt buckets met emoties over. Wat zeg ik: hij stort ze over ons uit. Wij de deelnemers aan het zoveelste Business Boot Camp dat plaatsvindt in het Congres Centrum Nieuwegein.

Hij doet het al het hele weekend. En ik geniet er intens van. Als cherry on the cake, staat Nisandeh Neta na afloop van de twee daagse one man show onder aan zijn podium klaar om hugs (uit) te delen. Dat doet hij met een stuk of veertig enthousiaste deelnemers. We wachten geduldig op onze beurt.

Ik denk aan Amma. De knuffelguru die in september drie dagen in de Expohal van Houten recipieerde. In drie dagen komen tienduizenden Nederlanders bij haar een hug halen. Niet meer, niet minder. Ze heeft de wereld over, miljoenen hugs gedeeld. Bijzonder.

Amma’s hug is moeder aarde. Maar Nisandeh blijkt ook hugable. Ervaar ik met genoegen. Wel heel anders. Natuurlijk. Net voor ik aan de beurt ben zeg ik tegen een jongen naast me: ik ben zelfs een beetje zenuwachtig nu, door de excitement om Nisandeh Neta van zo dichtbij mee te maken. De jongen bevestigt mijn gevoel. Hij ook! In de rij bij Amma, die zo lang is dat het wachten integraal onderdeel is van de hele Amma beleving, werd ik langzaam maar zeker steeds rustiger, kwam ik bij mezelf.  Bij Nisandeh Neta dus niet.

Dan stel ik me voor dat Amma en Nisandeh elkaar huggen. Dat dat goed zou zijn voor de wereld en ook voor hunzelf. Het verschil tussen beide hugs is dat je bij Nisandeh geeft en bij Amma ontvangt. Allebei een even belangrijke kunst. In the doing kom je erachter hoe gevorderd je bent. It’s all in the doing.

Geld is energie. Alles is energie dus geld ook. Specifiek is dat geconcentreerde, volle energie meer geld representeert dan lage energie. Het is niet verwonderlijk maar opent toch weer even mijn ogen. Ik plak eraan vast dat in business emoties geld zijn. Alles is geld in business. Dus ook emoties.

Ik bewonder de waterindustrie dat ze in Nederland mensen zover krijgt harde euro’s te betalen voor een product dat gratis en voor iedereen in je eigen huis verkrijgbaar is,  zo voor de hand liggend zelfs dat je er niets anders voor hoeft te doen dan een kraan opendraaien. Geen boodschappentas die over straat of de trap omhoog wordt getild, geen extra petflessen aan de afvalberg toevoegen of de foot print van recycling nodig maken en geen grote corporates wiens zakken nog eens worden gespekt. Waarna ze met deze onzinnige omzet, onzinnige reclame maken. Misschien als we eerst minimaal dertig euro betaald hebben voor een cool Join The Pipe waterfles, kan het door onze geconditioneerde beugel water uit de kraan te drinken. Misschien dan…

Zo ook de mensen die van lucht of adem hun business hebben gemaakt. Wie verzint dat? Ademhalingsconsulenten, mindfull breathing therapeuten of breath of fire trainers zijn voor mij lichtende voorbeelden. In de lucht business. ‘Wat verkoop jij?’  ‘Verse adem’. Hulde! Het onderscheid met water is groot. In mijn ogen is gebotteld plat water in Nederland voor mensen die het echt niet begrepen hebben. Adem en lucht daarentegen zijn voor mensen die het wél begrepen hebben.

En nu ik. Mijn product komt me en de meesten van ons zomaar aanwaaien. Het overkomt ons zomaar, we komen er in om en weten vaak niet hoe we ervan af moeten komen. Emoties. En de min of meer onbewuste, niet controlerende mens als leidend of lijdend voorwerp. Waarom verkóóp ik dan emoties als we er allemaal al zoveel van hebben? Net als water uit de kraan en de lucht die we ademen!

Omdat er iets opvallends is met ons. Ons de moderne mens; ons de deliver on demand expectation consument. Wij laten vooral niets over aan het toeval, aan organische ontwikkeling or the natural course of events. Wij weten niet beter dan dat we moeten controleren. We moeten processen beheersen. Maakt niet uit of ze maatschappelijk, economisch of persoonlijk zijn. Een gebrek aan controle maakt onhandelbaar en ongelukkig. Dus wat doen we? Just acquire the stuff when we’re up to it.

So we think we can … control. Emoties oproepen wanneer ze te pas komen en ze vervolgens direct een plekje geven, een safe haven, zodat we het gevoel hebben er niet door geleefd te worden. Maar ze op een veilige manier ‘slechts’ beleven.  Dat is wat we willen.

Er ligt een universum van verschil tussen spontaan onstane emoties en bewust opgeroepen sentiment. De hebzucht die naar boven komt wanneer een goed verdienende vrouw langs een etalage met Louis Vuitton tassen loopt, is een door LVMH bewust opgeroepen emotie. Het enthousiast-projectionisme dat een klein teer baby’tje teweegbrengt, is een door moeder natuur ontworpen sentiment. Human nature versus man made.

Als je gaat eten in een restaurant zorgen het weloverwogen kaarslicht, de charmante kelner, de zinnenstrelende smaakbelevingen en het feit op zich dat je er bewust iets tegenover stelt (geld) voor een ervaring op bestelling. Consumeer dezelfde zwezerik thuis aan de keukentafel en je ontbeert de verrijkende ervaring. Waarom? Omdat het knopje ’emotie’ niet wordt ingedrukt.

Handel in emoties. Ik leer het product beter uit-leggen. Want dat verkoopt beter. Voor nu houden we het hier bij: emoties bewust ten gelde maken zodat je ze aan kunt wenden voor bepaalde doeleinden. Waar het om gaat is het je bewustmaken van die emoties en ‘the set of tools’ vinden waarmee de emoties in elkaar worden gezet.

Exciting!

 

Men focus, women commit

En wat er gebeurt als een vrouw zich niet toewijdt en een man niet focust.

Het volgende:

De vrouw (dé vrouw bestaat niet) vaart, drijft of dobbert op haar veertigste de territoriale wateren van de midlife binnen. Ze ervaart aanvaringen met endogene waterplanten. Of ze raakt in vervoering van een stroomversnelling waarop ze door haar kortzichtigheid niet anticipeerde. Of ze ervaart een immens overstijgende luwte die haar doen en laten omgeeft. Herleid worden al deze stuiptrekkingen op dat ze all the way meer toegewijd had moeten zijn. De  grote valkuil is haar toewijding aan kind en gezin. Deze is vast en zeker niet groot genoeg geweest door de tijd en energie die ze in werk heeft gestoken. Alternatief gezien zijn het haar dromen en fantasieën waaraan ze door haar pre-occupatie met werk en/of datzelfde kind en gezin (!) niet in voldoende mate toegewijd is geweest. Because a woman commits.

Wanneer ‘de man’ (die ook niet bestaat) zich per ongeluk spiegelt in het schitterende wateroppervlak van hetzelfde stuwmeer waarin hij zich, veertig en al, bevindt, is hij gedoemd. Per ongeluk want zijn focus priemt en kan geen bocht maken. Als hij door naar beneden te kijken dat toch doet, toont het spiegelbeeld hem inherent een van het pad geraakte zwakkeling, die ‘after all’ niet goed genoeg is en zich direct afvraagt waar hij het allemaal voor doet. Met de finish van de rat-race in zicht staat hij stil, als verlamd door de fascinerende reflectie van het zelf. De focus verleggen naar wat wat er zich onder het wateroppervlak bevindt wordt bemoeilijkt door de reflectie.

Vanmorgen had ik een leuk gesprek met non-verbale strategieën analiste Annemiek Meurs. Wat voorkomt, wat verhindert dat je leeft in het hier en nu? Dat zijn de strategieën en gedragspatronen die je gaandeweg hebt opgedaan. In feite om je te beschermen tegen dat hier en nu, althans tegen bepaalde pijnlijke ervaringen in dat hier en nu. De strategieën en gedragspatronen die je hebt aangeleerd vertellen over jouw blokkades om in het hier en nu te leven. Bepaalde strategieën en bepaald gedrag verwijzen rechtstreeks naar hetgeen ze moeten verhullen. Ik slik bij een emotionele mededeling. Want ik slik mijn emotie weg. Ik sluit mijn ogen bij een dramatisch tafereel. Want ik ontken de werkelijkheid. Weten wat en hoe er iets verhuld wordt is het resultaat van meer dan alleen een studie ernaar. Ervaring speelt een belangrijke rol.

Hoe verhoudt zich dit met onze verbale communicatie? Words and images to connect, schreef ik gister nog. Vechten uitgesproken woorden en uitgedragen lichaamstaal elkaar aan? Ja, als je eenmaal veertig bent, is die kans erg groot. De uitdaging ligt in het samenbrengen van wat oppervlakkig gezien onverenigbaar is.

Hoe belangrijk zijn woorden? Hoe belangrijk zijn ze voor ons en onze communicatie? De interpretatie ervan (je hoofd) en de emoties (je gevoel) die ze met zich meebrengen hebben in onze omgang met elkaar net zoveel effect op ons onbewuste als dat onze non-verbale patronen en strategieën dat hebben. Are you with me? Want het gaat nog verder. Neem zogenaamd gevleugelde one-liners. Deze ‘Yes, We Can’-s overtreffen ratio en emotie. Soms komt iets gewoon aan. Het slaat in. It hits you. Het is treffend. Grote denkers, filosofen, charismatische personen – en dat kunnen vooral ook sporters, artiesten of Ghandi’s en Mandela’s zijn – hebben met elkaar gemeen dat ze iets ‘in essentie’ kunnen uitdrukken, de essentie kunnen uitdrukken. Eén kreet, één one-liner en the crowd essentially goes mad. Wat is dat? De vereniging van non-verbale communicatie en woorden? Mateloos interessant.

Nu kom ik terug op het stille wateroppervlak of de kolkende watermassa van de midlife. Laten we om te beginnen het bevooroordeelde woord midlifecrisis vervangen door simpelweg midlife. Dat is waar we ons bevinden. Dat is wat het is. Gezien het feit dat we steeds ouder worden zal het breekpunt weliswaar meegroeien met onze gemiddelde levensduur, maar dat is voor later. Vooralsnog is de gemiddelde levensverwachting in Nederland  79,2 jaar voor mannen en 82,9 jaar voor vrouwen. En is veertig de aangewezen leeftijd voor de midlife.

Tot je veertigste is er vooral veel toekomst, vooruitkijken en anticiperen op dat wat komen gaat. De kronkelende, smalle of zesbaansweg wordt geflankeerd door grote en kleine borden die doorverwijzen naar verwachtingen, plannen en mogelijke realisaties. Focus en commitment worden ten doel gesteld aan de invulling van het rijk geschakeerde landschap. Hindernissen zijn er om genomen te worden. Je verbaast en vergenoegt jezelf erin hoe.

Op je veertigste krijg je dan opeens een heel groot cadeau. En dat cadeau daar heb je zelf heel veel voor gedaan. Op je veertigste krijg je van jezelf, je verleden erbij. Je gaat terugkijken. Want vooruit begin je eindelijk iets te overzien van haalbaarheid en mogelijkheden. Grenzen en limieten doen hun intrede: met name fysieke en die resoneren mentaal.

Nou maak je borst maar nat. Nu moeten we ons schrap gaan zetten. We weten nu zo’n beetje wat de inhoud is en we weten wat voor liedje we zingen. Nu gaan we door naar de tweede ronde! Wil je je echt schrap zetten, dan ga je voorbij de basis, voorbij het fundament, direct door naar de wortel. En die ga je voeden: aarden, met beide benen niet op de grond maar erin. Oftewel wortelen! En wortelen, dat doe je in je verleden. Een grote wortel maakt dat je uit kunt groeien. Niet alleen recht omhoog en recht vooruit (kijkend). Maar expansie in de breedte, in de volheid van je zijn. Je rotsvaste eigenheid gaat de strijd aan met je fysieke en ervaringsgerelateerde hoedanigheid. Dat is verbinding maken. Dat is voedzaam. Het oprakelen van missing connections, aankomen op een point of no return, doorbreken, deze ervaringen worden niet erg goed uitgedrukt met woorden als crisis en of de vaak eraan voorafgaande burn-out. Een understatement. Midlife is challenge; is erop of eronder. Er kleeft meer aan een woord dan haar betekenis alleen. De interpretatie brengt ‘hoofdzaken’ met zich mee, en daarnaast gevoel dat resoneert.

De goede mens (bestaat niet) gaat na zijn veertigste met zijn verleden aan de slag. De andere helft van het aardse bestaan is aangebroken. Lichaam en nieuwsgierigheid gaan het niet winnen van verouderingsprocessen en de overdaad aan ervaringen die zijn opgedaan. Voor een mooi lang leven, heb je diepe wortels nodig. Laat die midlife maar komen, mannen en vrouwen gelijk. Stap uit de committent, get out of focus. Geen gelukkige toekomst zonder een groot en helder verleden. Geheel en al bepaald door je eigen reflectie.

Zo en nu dan, hooggeëerd publiek, komt als een duveltje uit een doosje eindelijk de relativiteitstheorie van Einstein om de hoek kijken. Je eigen perceptie is namelijk zo relatief en afhankelijk van omgevingsfactoren als maar zijn kan. Dus wat is echt echt? Wat is waar ongeacht al het andere? Enkel en alleen dat wat er daadwerkelijk is. Alles wat er is en dat is zoveel en zo weinig als het huidige moment kan bevatten. Dus alles wat in het huidige moment is (want dat is alles wat er is) is bepalend. Niet dat wat was, zal zijn, nooit geweest is of nooit komen zal. Hoe logisch. Maar of je die realiteit kunt bevatten, laat staan aankunt dat is een ander verhaal. Let’s just get started met dat de houdbaarheidsdatum van Descartes’ cogito ergo sum (ik twijfel dus ik ben) lang verstreken is. En let’s carefully continue met de onbewuste gedragspatronen en strategieën die aangewend worden om de realiteit niet onder ogen te (hoeven) zien.

Met grote dank aan Annemieke Meurs van http://www.face-valu.eu en mijn vriendin Ida Sandberg