Tag Archives: emotions

On Beyond The Edge

On Beyond Zebra is a beautiful children’s book by the infamous Dr.Seuss. My second daughter Mahdee is reading it with me. Every letter invented as a continuation of our alphabet beyond the letter Z, she points at and excitedly exclaims:’wow, that letter is beautiful!’. We indulge in Dr. Seuss’ fantasy of ‘a List of Letters for People who Don’t stop at Z’. We marvel together at the Yuzz for Yuzz-a-ma-Tuzz, the Fuddle for Miss Fuddle-dee-Duddle and the Spazz for Spazzim.

Life has got the capacity to go on beyond the edge of the end of the alphabet. To me it seems to shift into another realm, surpassing common sense and exploring the whereabouts of unique sensability. I read back the ‘About’ page of this website. It talks about living in the present moment. Like we all do nowadays. I pledge to somehow differentiate from ‘something else’, my five senses, i.e. how to experience life solely based upon the impressions generated by the senses.

How can we experience life other then through our five senses? I am talking about experiencing life through the mind. Which ridiculously enough opposes mindfulness. More on that later in life. Experiencing life through the mind goes by applying filters. Filters that tell you how life should be, as opposed to how it presents itself in her naked form. Superego, religious paradimes, legislation, society and it’s set of rules and ethics; all are examples of filters. It’s all like taking a camera and viewing the world through a lens, manipulating the edges, the brightness and the sharpness-depth of what we are exposed to.

What does life look like beyond these manipulations? What does life look like beyond the controllable frames? Words fail to communicate. We can share in words what is known. We can’t get the unknown across, other then living and witnessing it together.


Smaller then I remember

In one of the two rooms up in the attic a folding camp bed was parked for me. The other room was scary. It was more of the real atticky part of the top floor in my parents house. It’s where my grandparents slept when they stayed over for the night. A fascinating orange and black tube containing brilliant cream that my grandfather used to comb through his hair in the mornings, made me cautiously sneek into that room. But if that marvellously intriguing object wasn’t laying around, and it hardly ever was since my grandparents peacefully lived at the other side of the country, I wouldn’t dear enter that real attic and happily sticked to my own better illuminated quarter. 

Every evening I’d align next to each other all my dolls and teddy bears, neatly tucking them in under the bed cover. Although the newly acquired barby dolls weren’t comfortable to share the bed with due to their edgy ligaments, they’d concurred themselves some precious space as well because I loved playing with them so much.

I sat on my knees next to the folding camp bed, cautious enough not to sit at either end of it after several collapses that got me, bed and everything on it, high up in the air. There was no place left for me under the neatly folded bed cover. Occupied as it was with all scattered pieces of emotion symbolized by playful doll faces and soft dark teddy bear eyes. 

We project our own set of habits and emotions onto the other. Actually this someone functions like a mirror. We think we see the other. But we only see what we know and that’s ourself. That’s us. We start with non complex single message emotions as featured by dolls and teddy bears and hug happily ever after with our first girl- and boyfriends, on and on with our partners, husband and wives. In fact we never stop hugging ourselves. If we do it right! 
Young at heart we familiarize with pure loveliness. As adolescents we get into more punky sets of emotions. Contrasting, complicated and intertwined, as unintelligible as we are ourselves. Growing older we start to assimilate personality traits and become more and more aware of complex sets of emotions. Our emotions as they are being triggered by a variety of cultural or natural expressions, are into exploring different layers of recognition through art, food, music, nature; touching beyond the skin. Still it’s in the other we see ourselves. It’s in the other we recognize our own mistakes, frustrations, loveliness and anger.

And this is exactly what happens to our dolls and teddy bears when we are kids. We project our own interior onto something outside of us. Representation, reflection, projection, you name it; what we see comes from deep down inside ourselves. As long as we’re not aware of the content inside of us, we project it outside. To make it clear, to visualize it before our own eyes. 

This little girl is arranging her emotions neatly side by side. Abundant as they are, there’s no place left – or no space yet – for her individual self; to lay down her own physical head on the pillow. 

During the same time this little girl starts giving her dolls names. In particular the beautiful big baby like doll with the eyes that open and close following the movements of the head. If you put her down, she’ll sleep. If you lift her up, her eyes spread wide open. The little girl is proud to own this big doll and at the same time she finds the big doll scary. Secretly and just a little bit she tells herself. Fact is that the plastic doll is hard headed and by far the largest member of her extended doll and teddy family. The name giving practice is pretty endless. This however is mainly due to the fact that every next morning she’s oblivious again of the names she’d came up with the preceding day. Until one day she remembers the big dolls name. It’s Victoria. The victorious and voluptuous plastic doll bears that name until today. 

How does a four year old girl know what victoria means? Has it been a way to concur the slight fear for her doll? Finally finding a suitable name, the one and only that lasted. Naming is the start of acquainting, of finding ways to get to know and eventually handle. In this case frightening and loving feelings at the same time. Victoria is overwhelming to the girl, is the victorious one to the girl and at the same time she loves the doll a great deal. Never in history Victoria was surpassed by another doll and until today Victoria lives on in the girls memory.

Somehow I managed to acquire a space in my bed night after night, surrounded by all my emotions, neatly tucked in next to me, well taken care of. And when they had silently fallen asleep I could rest my physical head next to them.

Lolita or Dolores, Part I

Dolores or the mother of grief is Lolita’s real name; agent-provocateur of a whole complex of sexual pursuit and inhibition embodied in a novel by Nabokov. Feelings of attraction and guilt personified by and cheerfully nicknamed Lolita. Dolores being her real name, dolor Spanish for pain. Lolita is about the pain inflicted by Western civilization, bluntly imposing sex as not a good thing to have between a girl at the age of twelve and her stepfather. Lolita or Dolores would probably be called Felicita in a real world where mature girls are allowed to be mature when they are and real men are allowed to act upon their impulses, swift and resolute that is. For that’s how mankind survives.

Back in our not so real world: how do we act upon our instincts? Or do we not act at all but re-act, obstructing energy, merely giving way to feelings of pain and remorse. Pain that is inflicted by something bigger then ourselves: the rules of society, laws that protect the weak, administered authorities. I rather make companions in suffering for the things that are too big to carry around by myself, then bluntly act upon my instincts. Because if I do, I will be outlawed, out ruled or imprisoned. Hence, I unconsciously share and make fellows in carrying the pain, creating my own keepsakes of pain. Until the pain can be turned into something else like tears or grief and as such can be harmlessly released. It’s not the soul or whatever word you prefer to describe the essence of being in general and human being in particular, that’s crying. Souls, like boys, don’t cry. Actually boys should cry a little bit more. To keep them from doing more harm then preventable.

The body cries and sheds tears, not the soul. If ever, souls merely weep. The soul doesn’t get tensed, the body does. Souls just are. Beings. Not running, making love, eating nor the act of crying make them exist. Souls simply are. There’s one thing they do. They mate. Souls mate and make soul mates. In doing so they produce more soulful material. Let’s say they reproduce. To cut it short, when I’m crying it’s a form of pain release; it’s not my inner self that expresses itself. It’s outer tension turned into something else. Be it tears, laughter or rage, it remains energy, just neatly enveloped in different wrappings. Energy is energy. It only takes on different forms to manifest itself: pain, love, a tree or burning flames. It implies that pain cannot be dissolute. Dolores might be a pretty heavy name to carry – imagine giving it to your daughter – actually it’s what it is and what we all do. From friend to friend, from parent to child, from neighbor to neighbor, from driver to pedestrian and the other way around; we carry pain.

Talking pain, it’s universal. It’s all around and all about. The guy that jells at me in traffic, the parent that accuses me, the lover that hurts me; they all suffer themselves, not being able to digest the pain. It might be against all odds but pain simply is not to be digested. We say we digest pain like we say that male love goes through the stomach. Which symbolizes something essentially immaterial. What is digested are the keepsakes of pain and love. We turn them into something else. Into grief, hope, laughter, fantasies or sorrow. If we’re able to! We transform pain or love if we or others allow ourselves to do so. Then we release it. Pain in the form of tears, love in the form of tenderness. If not, if we’re not able to transform the pain, we’ll inflict it upon ourselves causing mental and physical illness or upon others in a faint attempt to get rid of it, understandable but extremely sorrowful. What happens if we’re not able to transform the love? Well look around and see for yourself.

Let the body release. As far as physical and mental barriers or boundaries permit. And this is why, even without consciously being aware of it, we crave to open up. As much as possible. Not so much to receive the love that’s presumably all around. Please keep looking for magnificent flowers and beautiful butterflies. See the beauty of it. To open up to all kinds of instant provocateurs of the senses. But be prepare to cry now, to feel horrible, down and outworn. Pain and the lack of love manifest. Transform to release it. It simply is a package deal. Once you really connect, you connect with everything around you. Love and injustice, misery and marriage; it’s all like horses and their carriage. You tell me what’s abundant: is it love or is it pain? And Lolita asks Dolores: ‘what is in a name anyway?’


Ik stort in. En realiseer me dat deze zuivere gedachte just another emotion is. Groot en overheersend. Net zo’n gedachte als ‘het slaat nergens op, laat maar’ of ‘lag ik maar in de zon aan zee met een cocktail in mijn hand’. Maar dan wat meer omvattend. Ik realiseer me tegelijkertijd dat het niet deze gedachte is, die de realiteit vormt. Of het realiteit wordt ligt in mijn eigen handen, mijn eigen doen en laten. Ik kan me fysiek en met behulp van een vliegtuig, wel of niet verplaatsen naar zon en zee en een cocktail bestellen. Ik kan dus ook wel of niet instorten. Dat is, nadat de gedachte is ontstaan, een keus die ik zelf maak. Gedachtes worden realiteit, only when you act accordingly.

Ze kunnen wel hardnekkig zijn, gedachtes. Net zoals emoties. Ook voor emoties geldt: ze worden realiteit if you act accordingly. In mijn privéleven respecteer ik mijn emoties. Dat wil zoveel zeggen als I act upon them. In tegenstelling tot in mijn professionele bestaan waar het in mijn beleving min of meer duidelijk is dat je je niet laat leiden door emoties. Het lijkt alsof mijn privédomein de aangewezen vrijplaats vormt voor emoties. Ik sta daar niet bij stil en denk er niet over na. Talking ‘bout mindfulness. Not! Het betekent dat ik emoties niet onderdruk. Klinkt nogal sixties. Het resulteert jammergenoeg niet in love, peace and happiness. Mijn (ik personaliseer ze) emoties zijn voor mij precious tekenen van mijn bestaan. Ze geven uitdrukking aan mij. Want wat anders? vraag ik me af. Wat of wie ben ik anders dan een verzameling van emotionele, intellectuele en fysieke expressies? Dit onderbouwt mijn verstand gelukkig met de retorische vraag: ‘Hoe stoicijns wil je me hebben? Ik heb net zo veel recht op mijn individueelste uitingen als dat ik recht heb op liefde, aandacht en een (op mij gefocuste) wereld om me heen!’. Dit soort betogingen, daar doet mijn verstand niet moeilijk over.

Ik begin te begrijpen dat emoties en gedachtes niet ik zijn. Ik ben ziel. Eigenlijk weet ik dat al sinds ik een jaar of vijftien, zestien was, dertig jaar geleden nu. Maar tot nu toe leeft de kinderlijke, niet doorleefde wijsheid ervan in haar eigen sfeer. Dat zieltje blijft somewhat theoretisch en manifesteert zich alleen soms onverwacht en ongekend op spiritueel vlak. Als er opeens sprake is van een geestelijk verbond, van onverklaarbare verwantschap, van een out of the blue connectie. Of als ik in een buitenland min of meer gedachteloos een karakertistiek kerkje inloop, mezelf gelukkig prijzend iets mee te hebben gekregen van het katholicisme en dan binnen een kaarsje voor mijn moeder brand. Dan manifesteert zich iets onuitsprekelijks. Ik durf te zeggen dat beide ervaringen met liefde te maken hebben. Als ik ooit nog wijzer ben, zal ik durven berweren dat ze de essentie van liefde uitdrukken: kortstondige ‘aanraaksels’, zelf opgezocht of zomaar erdoor overvallen, van de ziel met haar oorsprong. Maar ik ben te jong nog, om dat al te kunnen onderbouwen. Ook zijn de encounters vooral mysterieus, verleidelijk en bovenal geisoleerd van het dagelijks leven. In het dagelijks leven krijgen intussen gedachten en emoties vrij baan. Waar ze mij te pas en te onpas overvallen. Daar heeft mijn ziel verder niets mee te maken. Hier moet ons woord zielig vandaan komen! De situatie, waar dagelijks leven en ziel geen connectie maken, is zielig.

Cut! Roept het nu. Cut the crap.

Ik werkte lang op de set van commercials. Cut! it’s a wrap betekent dat de opnametijd voorbij is. De opnametijd van het filmmateriaal, of de opnametijd van mij als patient lijdend aan het leven. Alle scenes zitten erop, zowel qua filmmateriaal als die ik in het dagelijks leven maakte. Het is tijd voor editing en montage. Zowel van de beelden die het reclamefilmpje gaan vormen als van de film van mijn eigen leven. Het gevleugelde it’s a wrap, het einde van de opnamedag waarna iedereen een biertje drinkt, betekent letterlijk oprollen, inpakken, de wikkel erom. Het puin- en opruimen is begonnen en de footage is klaar voor ont-wikkeling. Het is tijd nu de goede stukken te selecteren, special effects toe te voegen en alles aan elkaar te zetten. Totdat er een twee minuten prime time waardige boodschap uit rolt. Monteren doe je net als een goede Franse saus met blokjes koude roomboter. In mijn geval dan blokjes van gefermenteerde soja of palmolie. Want dierlijke producten eten doe ik al een tijdje niet meer. Dat maakt het sausje dan nog weer wat in-gewikkelder. Apart en uitdagend at the same time. Likkebaarden ga je er misschien niet van. Fascinerend is het wel. Ik heb mijn leven enorm ingewikkeld gemaakt. Met overtuigingen, gedragspatronen, steunpunten buiten mij waar ik geen grip op heb en verslavingen. Bepaalde gedachtes en emoties zijn verslavend, de meeste dagelijkse handelingen zijn verslavend. Want als ik ze niet uitvoer voel ik me onprettig alsof het om ontwenningsverschijnselen gaat. Ik zit in een keurslijf wat ik onbewust zelf heb gecreeerd en de pogingen om eruit te komen stranden schrikbarend.

Vermoeidheid en draaierigheid tot aan bijna flauwvallen toe belagen me op z’n tijd. Als je moe bent is het ego moe en duizeligheid is een kwestie van bloeddruk. Dat heb ik van horen zeggen en daar ben ik maar wat blij mee. Die wetenschap, die lucht op. Die maakt dat ik me niet altijd laat leven door gedachtes en emoties. Mijn beoordelingen en veroordelingen en mijn zelfbeschreven etiketten vormen na dertig jaar van ervaringen op vier verschillende continenten en even zoveel mislukkingen schielijk verstopt in mijn toilettas, een zware rugzak. Steeds als het me lukt die even naast me neer te zetten, werkt het enorm bevrijdend. Licht als een veertje voel je je alleen nadat je meer kilo’s hebt gedragen dan je lief is.

Is het zo dat gedachtes en emoties ervoor gemaakt zijn om het ego af te zwakken? Zodat je als individu rust neemt. Door de ingeving dat ik ‘toch niets kan en nergens goed voor ben’, die depressief klinkt maar eigenlijk gewoon een natuurlijke rem is op mijn innerlijke drang in het algemeen en op de noodzaak van hot naar her te rennen, steeds meer te willen en alles belangrijk te vinden in het bijzonder; door een zodanig negatieve ingeving wordt alles gewoon even gerelativeerd en teruggebracht tot verwaarloosbare proporties. Het stemmetje: ‘het slaat nergens op, laat maar’ of ‘lag ik maar in de zon aan zee met een cocktail in mijn hand’ is er niet voor niets, begin ik achter te komen.

Emoties doen onbewust hetzelfde als waarin boven beschreven gedachtes resulteren. Als je veel adrenaline in je lijf hebt, ga je stoom afblazen door middel van sport of haantjes gedrag dat onherroepelijk leidt tot fysieke inspanning in de vorm van vechten of een uitputtende show off. Het opgefokte raak je kwijt door inspanning. Daarentegen ga je huilen bij te weinig oxytocine in je lijf. Angst of een gevoel van onmacht worden daardoor geneutraliseerd, de spanning neemt af en met een beetje mazzel krijg je die beschermende arm om je heen, waardoor oxytocine levels weer snel op peil komen. We komen zo vanzelf terug in homeostase: ons natuurlijke evenwicht.

Wat het ingewikkeld maakt – terwijl we aan het ontwikkelen zijn – is of de gedachte voorafgaat aan de emotie met de injectie van zo’n hormoon als resultaat. Of dat het de emotie is, die eerst is en het deze is die de gedachte veroorzaakt. Stel dat de emotie eerst is, dan kan die eruit via het lichaam zonder dat daar gedachtes (bewustwording) aan te pas komen. Alternatief is dat de emotie eerst wordt omgezet in een bewuste gedachte, voordat ze via het lichaam of ons bijvoorbeeld met behulp van woorden, verlaat. We praten niet voor niets zoveel. Al die woorden, ondanks de onzin die ze bevatten, dienen een doel. Ze bevrijden emoties.

Ik stort in is helemaal niet zo’n gekke gedachte besluit ik. Ik stort in is een ego dat er tijdelijk de brui aan geeft. Hoera! dat tolereer ik niet alleen, dat accepteer ik uit de grond van mijn hart. Mijn ego met al haar hebbelijk- en zwakheden gaat even met een cocktail in haar hand aan het strand zitten. Mijn redder in nood, mijn lichtbaken in het donker en tegelijkertijd mijn grootste blok aan het been, verlaat me en laat me even heerlijk met rust. Daarvoor hoef ik niets te willen, te verlangen of ook maar ergens waarde aan te hechten.

Nature rules, if you let her. Iedere klepel, iedere hanger, zelfs een perpetuum mobile komt uiteindelijk terug tot haar middelste rustpunt. Aren’t we blessed, gifted and fortunate with such a protective and purely natural mechanism!

Words are Overrated

Nu ik een blog heb, knaagt er constant iets aan me. Publiceren! roept het. Alleen als je iets zinnigs te melden hebt, komt het uit een andere hoek. Uit welke hoek komt die stem die me tegenhoudt, die me terugroept? Die stem die me al voor zo ontzettend veel dingen heeft behoed en me al aan even zoveel dingen voorbij heeft laten gaan. Ik heb niet de illusie dat ik zelf beslis over ‘ernaar luisteren’ of ‘in de wind slaan’. Mijn stemming doet dat. Mijn stemming maakt dat ik luister of niet. Het is de stem mijn vader, van een leraar of van de nieuwslezeres. Ik neem de stem in acht of verwijs deze naar het grote oneindige niets.

Ik vind wat ik nu hier te zeggen heb zinnig. Omdat ik delen an sich zinnig vind en zie als de zinnigheid van deze zinnen. Met publicatie in het verschiet.

De afgelopen week speelde er een zinnetje door mijn hoofd. Het zinnespelletje heeft tot gevolg dat ik dit blog rustig heb laten rusten. Het verstilde mijn verstand dat roept: Publiceren!

Het zinnetje is: ‘words are overrated’.

Ik nam het bewust tot me tijdens het kijken naar een film over een voettocht van acht maanden door de Australische outback, door een jonge vrouw. Haar gezelschap bestond uit drie kamelen en tijdens een klein stukje werd ze daarbij vergezeld door een oude wijze Aborigonal. Hij verstaat de taal der mensen (en dieren) bijzonder goed. Maar hij wisselt geen verstaanbare woorden met de Kaukasische hoofdpersoon. Words are overrated anyway.

Ze delen iets dat krachtiger is dan woorden.

Nu ik al schrijvende letterlijk en figuurlijk ‘tot bezinning’ kom, realiseer ik me dat woorden weliswaar overschat worden, net als peperdure horloges, maar dat dat niet betekent dat woorden niets waard zijn. Het betekent wel dat ze bijvoorbeeld ook net zo goed onderschat worden, of misverstaan.

Op waarde schatten is de kunst. Zoals het ingenieuze uurwerk van een peperduur horloge: niet van onschatbare waarde, maar daarom en zeker ook niet, waardeloos.

Dat woorden in grote getale, overschat worden, toont de kracht van de minimalistische Japanse haiku en de all American one-liner. Hoe minder woorden, hoe meer zin. Dat maakt woorden net zo min zinloos als het overprijste horloge met zijn ingenieuze uurwerk.

Maar waartoe dienen die woorden en uurwerken van onschatbare waarde dan? Indien ze beide zo precies en uitgemeten mogelijk zijn.

Op zoek naar de essentie. En het delen daarvan. Naar waar het allemaal om draait, nauwkeurig als een uurwerk.

Zoals uurwerken er zijn om essentie uit te drukken in tijd, zijn woorden er ook om essentie uit te drukken. Maar in wat doen ze dat dan? In communicatie? Dat komt in mijn hoofd op. Ik verwijs maar even naar de titel van mijn verzameling woorden die ik voor dit blog genereer: words meaning to connect. Of drukken woorden in essentie iets anders uit?

You tell me! Ik ga intussen even kijken in het oneindige, tijdloos en metafysisch, het grote niets. De bepaling van tijd, plaats en handeling uit het oog verliezen en dan met een natuurlijk zinnig antwoord op de proppen komen. Dat is wat ik ga doen!

Basic human needs vs creation of events

I am sitting in the sun. Fresh golden rays of early spring are reflected in glass-in-lead windows and the silent water of an old Dutch harbour town. History and commerce is what the beautiful 17th Century buildings are made of. At a certain point in my life I disrespectfully nicknamed this pittoresque little jewel of Dutch history as Horny Town. I was young. An interesting yet unconscious need surfaced. To challenge or counter balance some heavy and rich historical remnants of sturdy West Frysian inhabitants. Frysian people are independent and self contained. They don’t relate to Romans nor to South Europeans nor to more Southern Dutchies like me. Side path, that is not the history meant to be written here.

Now, in a more conscious way experiencing this little town bordering at what once used to be the so called Southern Sea (!), I perceive it completely different. Obviously Hoorn has been overruled by history in general and the significant Dutch accomplishment of ‘sea grabbing’ in specific. What once used to be the Southern Sea is now our big lake IJsselmeer, ‘damned’ by our most famous dike: the Afsluitdijk. But I imagine the hussling and buzz of ‘those days’. For example a fresh spring day in the year 1602. In this year the Dutch V.O.C., United East Indian Company, is installed. Hoorn sends seven delegates. Hoorn and it’s inhabitants back then must have deeply experienced the economical swing and energy of those revolutionary times. Albeit no Horny sexual energy, a lot of creative and regenerative power went around, fierce fully. Ships and vessels come ashore, unload their precious content, immediate buying and selling takes place, trade and people that meet to do business, women who weep over lost sailors, kids and pets are running around, steeling or receiving love and other forms of nutrition.

People come together not only because they like to come together. People come together because they have to. In order to meet their basic needs. The example of a roaring harbour town at the start of the Dutch Golden Age may evoke images of some famous creative outbursts that resulted from it: Dutch painting. What does it has to do with our present day event business?

People gather to meet their basic needs. Non material emotions and material stuff have to be interchanged. It’s often difficult to distinguish between the emotive and the material ingredients. If you look at it as an outsider, from another moment in time even, it’s difficult to identify material demand and its satisfaction from emotional demand and its satisfaction. For an outsider this is difficult. For the subject him or herself as the participant in the event, it’s impossible. Afterwards you may ask yourself. Did I actually get what I came for or did I feel, act and think as I was expected to? By whom?

Here event controllers come in. I hope you don’t mind me calling it so. Event planning, organizing and hosting are three different processes. Together these form event controlling. 

Why do people gather at an event in the first place? To fulfill an emotional or a material need? Let an event not be created without having answered this question. Are you facilitating, selling or pacifying emotions. With or without material stuff? What they come for at Wall Street is obvious. However you can ask yourself, when they stay, are they in for the money or is it  the priceless thrill and excitement of the prospected possibility to gain money that glues them to the location?

Event creation for me is synonymous with controlling an event: planning, organizing and hosting. They go together like horses and a carriage. Taking care of peoples emotional and other defenite human needs such as food&beverage, is part of the most basic and most important ingredients of ?

Human nature!


And what else?



So this is what the actual contribution of the event controller is all about. If you look at it from this angle, organizing and coordinating human gatherings, it’s something that doesn’t require a certain personality or any studies. It requires being human and preferably some practice in, and an idea of, heritage of the humanities. As events are made of basic human needs, they should ideally be created by basic human beings. We are not human doings. Do less, BE and stay aware to be able to attentively pave the road and facilitate creative and regenerative processes.

Coming together is a basic need in human affairs. Proud to Facilitate.





Failing Forward; about money and emotions

Failing forward: mooie woorden die een intensief weekend afsluiten. Nisandeh Neta staat voor een zaal met een man of twaalfhonderd. Nadat hij over zichzelf zegt niet een emotioneel type te zijn, besteedt hij lang en veel aandacht aan het bedanken van zijn team van circa veertig vrijwilligers, één van zijn trouwste steun en toeverlaten in het bijzonder en zijn twintig koppige professionele team in het algemeen. Is het zijn self proclaimed gebrek aan emoties, dat mij plaatsvervangend diep roert? Nee, hij brengt buckets met emoties over. Wat zeg ik: hij stort ze over ons uit. Wij de deelnemers aan het zoveelste Business Boot Camp dat plaatsvindt in het Congres Centrum Nieuwegein.

Hij doet het al het hele weekend. En ik geniet er intens van. Als cherry on the cake, staat Nisandeh Neta na afloop van de twee daagse one man show onder aan zijn podium klaar om hugs (uit) te delen. Dat doet hij met een stuk of veertig enthousiaste deelnemers. We wachten geduldig op onze beurt.

Ik denk aan Amma. De knuffelguru die in september drie dagen in de Expohal van Houten recipieerde. In drie dagen komen tienduizenden Nederlanders bij haar een hug halen. Niet meer, niet minder. Ze heeft de wereld over, miljoenen hugs gedeeld. Bijzonder.

Amma’s hug is moeder aarde. Maar Nisandeh blijkt ook hugable. Ervaar ik met genoegen. Wel heel anders. Natuurlijk. Net voor ik aan de beurt ben zeg ik tegen een jongen naast me: ik ben zelfs een beetje zenuwachtig nu, door de excitement om Nisandeh Neta van zo dichtbij mee te maken. De jongen bevestigt mijn gevoel. Hij ook! In de rij bij Amma, die zo lang is dat het wachten integraal onderdeel is van de hele Amma beleving, werd ik langzaam maar zeker steeds rustiger, kwam ik bij mezelf.  Bij Nisandeh Neta dus niet.

Dan stel ik me voor dat Amma en Nisandeh elkaar huggen. Dat dat goed zou zijn voor de wereld en ook voor hunzelf. Het verschil tussen beide hugs is dat je bij Nisandeh geeft en bij Amma ontvangt. Allebei een even belangrijke kunst. In the doing kom je erachter hoe gevorderd je bent. It’s all in the doing.

Geld is energie. Alles is energie dus geld ook. Specifiek is dat geconcentreerde, volle energie meer geld representeert dan lage energie. Het is niet verwonderlijk maar opent toch weer even mijn ogen. Ik plak eraan vast dat in business emoties geld zijn. Alles is geld in business. Dus ook emoties.

Ik bewonder de waterindustrie dat ze in Nederland mensen zover krijgt harde euro’s te betalen voor een product dat gratis en voor iedereen in je eigen huis verkrijgbaar is,  zo voor de hand liggend zelfs dat je er niets anders voor hoeft te doen dan een kraan opendraaien. Geen boodschappentas die over straat of de trap omhoog wordt getild, geen extra petflessen aan de afvalberg toevoegen of de foot print van recycling nodig maken en geen grote corporates wiens zakken nog eens worden gespekt. Waarna ze met deze onzinnige omzet, onzinnige reclame maken. Misschien als we eerst minimaal dertig euro betaald hebben voor een cool Join The Pipe waterfles, kan het door onze geconditioneerde beugel water uit de kraan te drinken. Misschien dan…

Zo ook de mensen die van lucht of adem hun business hebben gemaakt. Wie verzint dat? Ademhalingsconsulenten, mindfull breathing therapeuten of breath of fire trainers zijn voor mij lichtende voorbeelden. In de lucht business. ‘Wat verkoop jij?’  ‘Verse adem’. Hulde! Het onderscheid met water is groot. In mijn ogen is gebotteld plat water in Nederland voor mensen die het echt niet begrepen hebben. Adem en lucht daarentegen zijn voor mensen die het wél begrepen hebben.

En nu ik. Mijn product komt me en de meesten van ons zomaar aanwaaien. Het overkomt ons zomaar, we komen er in om en weten vaak niet hoe we ervan af moeten komen. Emoties. En de min of meer onbewuste, niet controlerende mens als leidend of lijdend voorwerp. Waarom verkóóp ik dan emoties als we er allemaal al zoveel van hebben? Net als water uit de kraan en de lucht die we ademen!

Omdat er iets opvallends is met ons. Ons de moderne mens; ons de deliver on demand expectation consument. Wij laten vooral niets over aan het toeval, aan organische ontwikkeling or the natural course of events. Wij weten niet beter dan dat we moeten controleren. We moeten processen beheersen. Maakt niet uit of ze maatschappelijk, economisch of persoonlijk zijn. Een gebrek aan controle maakt onhandelbaar en ongelukkig. Dus wat doen we? Just acquire the stuff when we’re up to it.

So we think we can … control. Emoties oproepen wanneer ze te pas komen en ze vervolgens direct een plekje geven, een safe haven, zodat we het gevoel hebben er niet door geleefd te worden. Maar ze op een veilige manier ‘slechts’ beleven.  Dat is wat we willen.

Er ligt een universum van verschil tussen spontaan onstane emoties en bewust opgeroepen sentiment. De hebzucht die naar boven komt wanneer een goed verdienende vrouw langs een etalage met Louis Vuitton tassen loopt, is een door LVMH bewust opgeroepen emotie. Het enthousiast-projectionisme dat een klein teer baby’tje teweegbrengt, is een door moeder natuur ontworpen sentiment. Human nature versus man made.

Als je gaat eten in een restaurant zorgen het weloverwogen kaarslicht, de charmante kelner, de zinnenstrelende smaakbelevingen en het feit op zich dat je er bewust iets tegenover stelt (geld) voor een ervaring op bestelling. Consumeer dezelfde zwezerik thuis aan de keukentafel en je ontbeert de verrijkende ervaring. Waarom? Omdat het knopje ’emotie’ niet wordt ingedrukt.

Handel in emoties. Ik leer het product beter uit-leggen. Want dat verkoopt beter. Voor nu houden we het hier bij: emoties bewust ten gelde maken zodat je ze aan kunt wenden voor bepaalde doeleinden. Waar het om gaat is het je bewustmaken van die emoties en ‘the set of tools’ vinden waarmee de emoties in elkaar worden gezet.