Category Archives: connect

Ik-woord of ik word?

IMG_5619

Mijn boekenkast staat er vol mee: geschriften over ik. Het begint met dwepende romanfiguren, breidt zich uit naar filosofie en wordt aangevuld met self help literatuur. Zelfs een boek over het gebruik van het woord ik in het algemeen, in gesproken of geschreven tekst, tref je aan tussen deze studies of the universe, mijn persoonlijke universiteit.

Daarna zijn ‘Overstijg Jezelf’ van neurowetenschapper Joe Dispenza en teksten van de Dalai Lama de planken in mijn kast komen bewonen. Ook een interessant boekje met de titel The Cutting Edge (Bjørn Aris, 2012) verstopte zich tussen de geleerde en wijze woorden. Over menselijk potentiëel en hoe het zich op z’n best manifesteert. Hier vormt zich het begin van Life beyond the concept of me.

Hehe, dat lucht op!

Het grote geheel.
Energie en waar het vandaan komt.
En zoiets als liefde, wat is dat?

Van individuele aanwezigheid hier is eigenlijk geen sprake. Ieder individueel ik-je is, oftewel bestaat, überhaupt en enkel en alleen bij de gratie van de relatie met zijn of haar omgeving in de breedste zin van het woord. Een omgeving waarvan ‘de ander’ van Beauvoir, de wil van Schopenhauer, Freuds verleidelijke theoriën, Jungs archetypen en Tolstojs gecompliceerde en paradoxale karakters deel uitmaken. En waar concepten zoals verleden, heden, toekomst en de maatschappij gewoon projecties zijn van het vermoeden van een groter geheel.

Ik-jes zijn deeltjes energie zoals alles. Vestig je aandacht erop dan materialiseren ze. Waarbij de ik-energie steeds geconcentreerder wordt: ik word. Concentreer je je er niet op dan blijven ik-deeltjes in de potentiële fase, niet meer of minder dan hybernating onderdeeltjes van het grote geheel. Hybernating is wat je computer doet als je het toetsenbord een tijdje niet aanraakt. En het is de Engelse vertaling van een winterslaap doen. Het grote geheel waarin we dan tijdelijk ten onder gaan wordt ook wel omschreven en/of gevisualiseerd als het onbewuste, de goddelijke eenheid, de zee of het universum: feel free to choose your own destination.

Al die relaties samen met de moeilijke, lieve, eerlijke en poëtische woorden die ze met zich meebrengen hebben één ding gemeen: het zijn sta-in-de-wegs voor communicatie, voor het maken van de verbinding. Nu weten we waar het christelijke gebruik ‘ter communie gaan’ vandaan komt: communiceren. En wij maar denken dat dat een modern begrip is! Als relaties en woorden communicatie in de weg staan, en je dit logisch doortrekt, kom je tot het interessante resultaat dat het ik-woord in de weg staat van ik word. Want minder ik-zijn leidt tot meer zijn. Hier is het complexe en paradoxale karakter van Tolstoj’s Anna Karenina niets bij.

Hybernaten en regenereren hebben met elkaar te maken. Het doet denken aan mediteren. Etymologisch gezien is mediteren verwant aan mederi (genezen) en aan het woord meten. Het overpeinzen waard! Want hoe heet het als mensen hybernaten? Mediteren! Je afsluiten van de bewuste wereld om je te meten aan het grote geheel. Als het ik-woord negatief is, is ‘ik word’ positief. Samen vormen ze een mooi plaatje, als een foto. Dat als je er even bij stil blijft staan (meditatie) komt tot regeneratie.

Woorden vormen dan misschien obstakels in het communiceren, mooi zijn ze wel! In potentie…

Advertisement

Holy Days

The word holidays is derived from holy days. The festive Saint days are supposed to be free of work and to be dedicated to a certain Saint in particular (spirituality), to celebrating family life, to engaging into the community or sports and leisure.

Today holidays are pretty much adrift. We preferably dedicate the holy days to escape the (urban) jungle. In order to run around in challenging places where we presumably get to know the whereabouts or ourselves better, gathering as much information and experiences as is possible to digest, given a restricted amount of time and money. Alternatively we sit around drink alcohol, eat for pleasure, have sex and attend extatic parties or attend parties in extatic states of mind.

If the 19th Century has seen the Victorian age of Romanticism, the 21st Century welcomes the era of Escapism. While digitally binding together distant social and geographical environments and having war-zones seem closer to us then the bakery around the corner, our personal whiteboards being attacked daily by real or Nintendo made missiles. We can’t fight back, so we fly. The only other option our neurological sytem designed for us. We fly into many spirit enhancing stuff. Consider the succes of AA societies: Alcohol Anonymous, Cocaïne Anonymous, Interdependancy Anonymous, Obesitas Anonymous, Sex Anonymous. But in non-exagerated, judged-‘normal’-by-society standards we preferably fly away in aeroplanes. Or take the exit in other forms of mobile transportation. We spent a big amount of money, time and energy into our escapes. We actually earn money to make our need to escape ’from it all’ possible.

What happened to the holy days when we no longer believed in Saints? They’ve simply lost their holiness, became trodden path and now serve all sorts of non spiritual purposes. Spending holidays has become as demanding as what our enterprises, employers, employees or simply our society standards expect from us. Is that true? Or is it within ourselves to expect so bloody much, even from our holy days. Maybe the time has come to finally dedicate some of our money, time and energy into something without expecting anything in return. Priceless peace and sacred holy days will be the reward. Isn’t that what we all are looking for.

Fairy Tale & Voodoo

Daar staat ze. Op het bordes voor Museum van Loon aan de Keizersgracht. Ze draagt een classy Audrey Hepburn zonnebril en een sportief-elegante kaki broek. Hier is ze gisteren getrouwd. Met de zachtaardige, slimme krullenbol die naast haar staat. Zijn vader blies het ‘Daar Komt de Bruid’ op een bugel, een soort trompet maar dan mooier. De tonen, dieper en melodieuzer dan die van een trompet, weergalmden over de gracht. Bruid en bruidegom kwamen gearmd aangelopen uit de richting van het Amstelveld. Glazenwassers hielden stil, de toevallig aanwezige bezoekers van het Museum stonden ademloos in de hall. Pa was emotioneel en miste een toon hier en daar. Wat het nog mooier maakte.

Na de ceremonie zijn er taart en bubbels in de binnentuin van weleer gelegen tussen het Museum aan de Keizersgracht en het koetshuis aan de Kerkstraat. De Russische familie en vrienden van de bruid dragen hun hoeden met linten met dezelfde overgave als dat ze drinken van de Crèmant de Bourgogne. De Nederlandse afdeling speecht. De bruidstaart in drie lagen witte fondant gevuld met fijne frambozen, crème en cake is klassiek gedecoreerd met roosjes en trossen van wit suikergoed en wedijvert lustig om het predikaat eervolle vermelding met de wit satijnen mouwloze bruidsjurk, voorzien van swaroski ’beslag’ en een sleepje.

Simpelweg de sprookjesachtige dream of the big day come true.

Aan het einde van de middag gaan we allemaal zoetjes aan over tot de orde van de dag. De Nederlandse gesprekken komen op de Mc Donalds en de Burgerking. Niet veel later vertrekken de gasten voor een diner in een restaurant één gracht verder. De taart is op, de Crèmant bijna, we ruimen de laatste cateringspullen in mijn auto. Ik laat iets vallen. Het is de bruidegom. Degene die bedoeld was als ornament op de taart but never made it there omdat de witte rozen van suikergoed daar op zichzelf zo mooi rustten. Het gipsen beeldje wordt door de val onthoofd. Ik schrik. ‘Dat is voodoo’, roep ik uit. ‘Nou ga dat maar ‘ns googlen, hoe je het effect daarvan ongedaan maakt’ roept mijn collega.

Hou ik dan niet van trouwen?

Niet van mannen?

Niet van andermans geluk?

Ik schaam me. Vooral omdat ik geloof in de realiteit van wat er gebeurt. De volgende dag word ik gelukkig verlost. Fairy tales & voodoo, same same is het besef dat ‘t ‘m doet.

Als ik nu dan bij het statige bordesje aan kom fietsen vanaf de kant van de Vijzelstraat, daalt het prille paar af van belle etage naar straatniveau. Het neemt de paar overgebleven flessen Crèmant van me in ontvangst en ze overhandigen me een mooie tip. Ik ben ze dankbaar en van emotie pink ik een traan weg. Niet veel later rijd ik weg van het sprookjesachtige Museum. Ik keer terug op mijn eigen weg, richting de Vijzelstraat en zij op de hunne, richting het Amstelveld.

 

Voodoo heb ik even opgezocht. Ik lees geïnteresseerd dat Benin het enige land ter wereld is waar vodou (Franse spelling versus het Amerikaanse voodoo) de nationale religie is. SInds 2003 is het ook in Haïti, waar vodou vandaan komt, een officieel erkende religie. Het woord stamt vermoedelijk af van ‘vous deux’ (jullie twee) wat ik direct in verband breng met de twee gedaantes van mens en pop, maar wat geïnterpreteerd dient te worden als twee-éénheid: ‘mens en god’. ‘Going together like a horse and a carriage.

Words are Overrated

Nu ik een blog heb, knaagt er constant iets aan me. Publiceren! roept het. Alleen als je iets zinnigs te melden hebt, komt het uit een andere hoek. Uit welke hoek komt die stem die me tegenhoudt, die me terugroept? Die stem die me al voor zo ontzettend veel dingen heeft behoed en me al aan even zoveel dingen voorbij heeft laten gaan. Ik heb niet de illusie dat ik zelf beslis over ‘ernaar luisteren’ of ‘in de wind slaan’. Mijn stemming doet dat. Mijn stemming maakt dat ik luister of niet. Het is de stem mijn vader, van een leraar of van de nieuwslezeres. Ik neem de stem in acht of verwijs deze naar het grote oneindige niets.

Ik vind wat ik nu hier te zeggen heb zinnig. Omdat ik delen an sich zinnig vind en zie als de zinnigheid van deze zinnen. Met publicatie in het verschiet.

De afgelopen week speelde er een zinnetje door mijn hoofd. Het zinnespelletje heeft tot gevolg dat ik dit blog rustig heb laten rusten. Het verstilde mijn verstand dat roept: Publiceren!

Het zinnetje is: ‘words are overrated’.

Ik nam het bewust tot me tijdens het kijken naar een film over een voettocht van acht maanden door de Australische outback, door een jonge vrouw. Haar gezelschap bestond uit drie kamelen en tijdens een klein stukje werd ze daarbij vergezeld door een oude wijze Aborigonal. Hij verstaat de taal der mensen (en dieren) bijzonder goed. Maar hij wisselt geen verstaanbare woorden met de Kaukasische hoofdpersoon. Words are overrated anyway.

Ze delen iets dat krachtiger is dan woorden.

Nu ik al schrijvende letterlijk en figuurlijk ‘tot bezinning’ kom, realiseer ik me dat woorden weliswaar overschat worden, net als peperdure horloges, maar dat dat niet betekent dat woorden niets waard zijn. Het betekent wel dat ze bijvoorbeeld ook net zo goed onderschat worden, of misverstaan.

Op waarde schatten is de kunst. Zoals het ingenieuze uurwerk van een peperduur horloge: niet van onschatbare waarde, maar daarom en zeker ook niet, waardeloos.

Dat woorden in grote getale, overschat worden, toont de kracht van de minimalistische Japanse haiku en de all American one-liner. Hoe minder woorden, hoe meer zin. Dat maakt woorden net zo min zinloos als het overprijste horloge met zijn ingenieuze uurwerk.

Maar waartoe dienen die woorden en uurwerken van onschatbare waarde dan? Indien ze beide zo precies en uitgemeten mogelijk zijn.

Op zoek naar de essentie. En het delen daarvan. Naar waar het allemaal om draait, nauwkeurig als een uurwerk.

Zoals uurwerken er zijn om essentie uit te drukken in tijd, zijn woorden er ook om essentie uit te drukken. Maar in wat doen ze dat dan? In communicatie? Dat komt in mijn hoofd op. Ik verwijs maar even naar de titel van mijn verzameling woorden die ik voor dit blog genereer: words meaning to connect. Of drukken woorden in essentie iets anders uit?

You tell me! Ik ga intussen even kijken in het oneindige, tijdloos en metafysisch, het grote niets. De bepaling van tijd, plaats en handeling uit het oog verliezen en dan met een natuurlijk zinnig antwoord op de proppen komen. Dat is wat ik ga doen!

Basic human needs vs creation of events

I am sitting in the sun. Fresh golden rays of early spring are reflected in glass-in-lead windows and the silent water of an old Dutch harbour town. History and commerce is what the beautiful 17th Century buildings are made of. At a certain point in my life I disrespectfully nicknamed this pittoresque little jewel of Dutch history as Horny Town. I was young. An interesting yet unconscious need surfaced. To challenge or counter balance some heavy and rich historical remnants of sturdy West Frysian inhabitants. Frysian people are independent and self contained. They don’t relate to Romans nor to South Europeans nor to more Southern Dutchies like me. Side path, that is not the history meant to be written here.

Now, in a more conscious way experiencing this little town bordering at what once used to be the so called Southern Sea (!), I perceive it completely different. Obviously Hoorn has been overruled by history in general and the significant Dutch accomplishment of ‘sea grabbing’ in specific. What once used to be the Southern Sea is now our big lake IJsselmeer, ‘damned’ by our most famous dike: the Afsluitdijk. But I imagine the hussling and buzz of ‘those days’. For example a fresh spring day in the year 1602. In this year the Dutch V.O.C., United East Indian Company, is installed. Hoorn sends seven delegates. Hoorn and it’s inhabitants back then must have deeply experienced the economical swing and energy of those revolutionary times. Albeit no Horny sexual energy, a lot of creative and regenerative power went around, fierce fully. Ships and vessels come ashore, unload their precious content, immediate buying and selling takes place, trade and people that meet to do business, women who weep over lost sailors, kids and pets are running around, steeling or receiving love and other forms of nutrition.

People come together not only because they like to come together. People come together because they have to. In order to meet their basic needs. The example of a roaring harbour town at the start of the Dutch Golden Age may evoke images of some famous creative outbursts that resulted from it: Dutch painting. What does it has to do with our present day event business?

People gather to meet their basic needs. Non material emotions and material stuff have to be interchanged. It’s often difficult to distinguish between the emotive and the material ingredients. If you look at it as an outsider, from another moment in time even, it’s difficult to identify material demand and its satisfaction from emotional demand and its satisfaction. For an outsider this is difficult. For the subject him or herself as the participant in the event, it’s impossible. Afterwards you may ask yourself. Did I actually get what I came for or did I feel, act and think as I was expected to? By whom?

Here event controllers come in. I hope you don’t mind me calling it so. Event planning, organizing and hosting are three different processes. Together these form event controlling. 

Why do people gather at an event in the first place? To fulfill an emotional or a material need? Let an event not be created without having answered this question. Are you facilitating, selling or pacifying emotions. With or without material stuff? What they come for at Wall Street is obvious. However you can ask yourself, when they stay, are they in for the money or is it  the priceless thrill and excitement of the prospected possibility to gain money that glues them to the location?

Event creation for me is synonymous with controlling an event: planning, organizing and hosting. They go together like horses and a carriage. Taking care of peoples emotional and other defenite human needs such as food&beverage, is part of the most basic and most important ingredients of ?

Human nature!

Yes.

And what else?

Events!

Right.

So this is what the actual contribution of the event controller is all about. If you look at it from this angle, organizing and coordinating human gatherings, it’s something that doesn’t require a certain personality or any studies. It requires being human and preferably some practice in, and an idea of, heritage of the humanities. As events are made of basic human needs, they should ideally be created by basic human beings. We are not human doings. Do less, BE and stay aware to be able to attentively pave the road and facilitate creative and regenerative processes.

Coming together is a basic need in human affairs. Proud to Facilitate.

 

 

 

 

Failing Forward; about money and emotions

Failing forward: mooie woorden die een intensief weekend afsluiten. Nisandeh Neta staat voor een zaal met een man of twaalfhonderd. Nadat hij over zichzelf zegt niet een emotioneel type te zijn, besteedt hij lang en veel aandacht aan het bedanken van zijn team van circa veertig vrijwilligers, één van zijn trouwste steun en toeverlaten in het bijzonder en zijn twintig koppige professionele team in het algemeen. Is het zijn self proclaimed gebrek aan emoties, dat mij plaatsvervangend diep roert? Nee, hij brengt buckets met emoties over. Wat zeg ik: hij stort ze over ons uit. Wij de deelnemers aan het zoveelste Business Boot Camp dat plaatsvindt in het Congres Centrum Nieuwegein.

Hij doet het al het hele weekend. En ik geniet er intens van. Als cherry on the cake, staat Nisandeh Neta na afloop van de twee daagse one man show onder aan zijn podium klaar om hugs (uit) te delen. Dat doet hij met een stuk of veertig enthousiaste deelnemers. We wachten geduldig op onze beurt.

Ik denk aan Amma. De knuffelguru die in september drie dagen in de Expohal van Houten recipieerde. In drie dagen komen tienduizenden Nederlanders bij haar een hug halen. Niet meer, niet minder. Ze heeft de wereld over, miljoenen hugs gedeeld. Bijzonder.

Amma’s hug is moeder aarde. Maar Nisandeh blijkt ook hugable. Ervaar ik met genoegen. Wel heel anders. Natuurlijk. Net voor ik aan de beurt ben zeg ik tegen een jongen naast me: ik ben zelfs een beetje zenuwachtig nu, door de excitement om Nisandeh Neta van zo dichtbij mee te maken. De jongen bevestigt mijn gevoel. Hij ook! In de rij bij Amma, die zo lang is dat het wachten integraal onderdeel is van de hele Amma beleving, werd ik langzaam maar zeker steeds rustiger, kwam ik bij mezelf.  Bij Nisandeh Neta dus niet.

Dan stel ik me voor dat Amma en Nisandeh elkaar huggen. Dat dat goed zou zijn voor de wereld en ook voor hunzelf. Het verschil tussen beide hugs is dat je bij Nisandeh geeft en bij Amma ontvangt. Allebei een even belangrijke kunst. In the doing kom je erachter hoe gevorderd je bent. It’s all in the doing.

Geld is energie. Alles is energie dus geld ook. Specifiek is dat geconcentreerde, volle energie meer geld representeert dan lage energie. Het is niet verwonderlijk maar opent toch weer even mijn ogen. Ik plak eraan vast dat in business emoties geld zijn. Alles is geld in business. Dus ook emoties.

Ik bewonder de waterindustrie dat ze in Nederland mensen zover krijgt harde euro’s te betalen voor een product dat gratis en voor iedereen in je eigen huis verkrijgbaar is,  zo voor de hand liggend zelfs dat je er niets anders voor hoeft te doen dan een kraan opendraaien. Geen boodschappentas die over straat of de trap omhoog wordt getild, geen extra petflessen aan de afvalberg toevoegen of de foot print van recycling nodig maken en geen grote corporates wiens zakken nog eens worden gespekt. Waarna ze met deze onzinnige omzet, onzinnige reclame maken. Misschien als we eerst minimaal dertig euro betaald hebben voor een cool Join The Pipe waterfles, kan het door onze geconditioneerde beugel water uit de kraan te drinken. Misschien dan…

Zo ook de mensen die van lucht of adem hun business hebben gemaakt. Wie verzint dat? Ademhalingsconsulenten, mindfull breathing therapeuten of breath of fire trainers zijn voor mij lichtende voorbeelden. In de lucht business. ‘Wat verkoop jij?’  ‘Verse adem’. Hulde! Het onderscheid met water is groot. In mijn ogen is gebotteld plat water in Nederland voor mensen die het echt niet begrepen hebben. Adem en lucht daarentegen zijn voor mensen die het wél begrepen hebben.

En nu ik. Mijn product komt me en de meesten van ons zomaar aanwaaien. Het overkomt ons zomaar, we komen er in om en weten vaak niet hoe we ervan af moeten komen. Emoties. En de min of meer onbewuste, niet controlerende mens als leidend of lijdend voorwerp. Waarom verkóóp ik dan emoties als we er allemaal al zoveel van hebben? Net als water uit de kraan en de lucht die we ademen!

Omdat er iets opvallends is met ons. Ons de moderne mens; ons de deliver on demand expectation consument. Wij laten vooral niets over aan het toeval, aan organische ontwikkeling or the natural course of events. Wij weten niet beter dan dat we moeten controleren. We moeten processen beheersen. Maakt niet uit of ze maatschappelijk, economisch of persoonlijk zijn. Een gebrek aan controle maakt onhandelbaar en ongelukkig. Dus wat doen we? Just acquire the stuff when we’re up to it.

So we think we can … control. Emoties oproepen wanneer ze te pas komen en ze vervolgens direct een plekje geven, een safe haven, zodat we het gevoel hebben er niet door geleefd te worden. Maar ze op een veilige manier ‘slechts’ beleven.  Dat is wat we willen.

Er ligt een universum van verschil tussen spontaan onstane emoties en bewust opgeroepen sentiment. De hebzucht die naar boven komt wanneer een goed verdienende vrouw langs een etalage met Louis Vuitton tassen loopt, is een door LVMH bewust opgeroepen emotie. Het enthousiast-projectionisme dat een klein teer baby’tje teweegbrengt, is een door moeder natuur ontworpen sentiment. Human nature versus man made.

Als je gaat eten in een restaurant zorgen het weloverwogen kaarslicht, de charmante kelner, de zinnenstrelende smaakbelevingen en het feit op zich dat je er bewust iets tegenover stelt (geld) voor een ervaring op bestelling. Consumeer dezelfde zwezerik thuis aan de keukentafel en je ontbeert de verrijkende ervaring. Waarom? Omdat het knopje ’emotie’ niet wordt ingedrukt.

Handel in emoties. Ik leer het product beter uit-leggen. Want dat verkoopt beter. Voor nu houden we het hier bij: emoties bewust ten gelde maken zodat je ze aan kunt wenden voor bepaalde doeleinden. Waar het om gaat is het je bewustmaken van die emoties en ‘the set of tools’ vinden waarmee de emoties in elkaar worden gezet.

Exciting!

 

Getuigschrift: proudly presenting Andreas Koch’s Vre(d)eland en Ilco van der Linde’s MasterPeace

Gisteren leuk gesprek gehad met Andreas Koch van Studio Welgelegen te Vreeland. We bevinden ons op een ge-update voormalig boerderijencomplex dat haar naam werkelijk eer aandoet. Met back drops van een authentieke molen, schapen en prachtig groene weilanden, keurig omzoomd met rustieke sloten. Vreeland – land van vre(d)e – ligt bij Loenen en Nederhorst ten Berg. Holland op haar mooist, gegoten in een vorm van vredige rijkdom. 

 

Andreas is een wervelende gastheer, binnenhuisdecorateur met een voorliefde voor Louis XIV en Louis XV interieurs – het onderscheid ertussen legde mijn oma mij ooit uit. Projectontwikkelaars’ motivator is wel een mooie omschrijving voor wat hij onder andere doet, en hun consultant. Daarnaast is hij een ambassadeurszoon en kleinzoon van de schilder Pyke Koch voor wiens belangrijk Nederlands erfgoed Andreas een stichting in het leven riep. Momenteel werkt aan de vernieuwing van zijn website AKstudios.nl waarop zijn uiteenlopende projecten worden samengebracht. Als gemeenschappelijke noemer te vatten onder de omschrijving: vormgeven aan zijn zin voor esthetiek. De stille en at the same time volle vredigheid van waar we zijn, treft me terwijl ik prettig word beziggehouden door Andreas talent in name dropping. 

 

Hij laat me een tijdschrift zien, waarin in een verschillende pagina’s tellend artikel een indrukwekkend mooi appartement te Versailles bij Parijs wordt gecovered, voor het nageslacht gered van haar vervallen staat door Andreas Koch. De foto’s zijn prachtig. Mijn blik blijft even rusten op een zin uit het artikel, gewijd aan wat achtergrond informatie over het kasteel van Versailles. De zeventiende eeuwse schilder LeBrun wordt genoemd. Samen met Le Nôtre en Vautre vormde hij het driemanschap dat verantwoordelijk was voor de aanleg van het even fenomenale als beruchte paleis der paleizen van Versailles. De moeder van mijn oma was een LeBrun. En ik begrijp waarom het onderscheid tussen le style Louis XIV en le style Louis XV uberhaupt bij me opkomt: wondere wereld van de associatieve geest.

 

Van Studio Welgelegen te Vreeland als huurbare locatie komen we te praten over wat blijkt onze gezamenlijke achtergrond als historici. Aan de weelderig groene backdrop van boerenlandschap wordt die van onze persoonlijke achtergrond toegevoegd. Het schakeert de kleuren. Waarin een aardig motiefje wordt aangebracht door wat gemeenschappelijke buitenland ervaringen. Ze zijn zo uiteenlopend als van student zijn in Parijs tot aan onze beider kennismaking met de Osmenia familie in de Filipijnen. Het wondere belang van associatie en herkenning. 

 

Totdat we, wat ik inmiddels ervaren heb als onvermijdelijk onder moderne historici en wat zeker gezien Andreas achtergrond als ambassadeurszoon onontkombaar is, komen te praten over politiek. Voor Andreas is het politieke landschap een in belangrijke mate bepalende factor voor de Nederlandse samenleving. De trechter waar alles doorheen moet, zoals hij het mooi uitdrukt. Ik werp tegen dat de Nederlands politieke arena juist verworden is tot een slechts zichzelf onderhoudend en verder niemand dan zichzelf dienend gegeven. 

 

Hij vertelt over een vriend van hem die een grootschalig Europees enqueteproject opzet. Door hemzelf aangestelde ambassadeurs in alle hoofdsteden van Europa peilen de publieke opinie met betrekking tot de Europese Unie. Andreas is gevraagd als ambassadeur van Luxemburg. En dat brengt mij op één van mijn eigen stokpaardjes: andersoortige stromingen met charismatische voorvechters die veel meer impact hebben op de belevingswereld van burgers en buitenlui dan onze poldermodel politiek. Via juist niet politieke kanalen worden veel grotere dingen tot stand gebracht, waarvan de impact in mijn ogen veel belangrijker is dan in ieder geval de Néderlandse politiek. Ik noem als voorbeeld het indrukwekkende MasterPeace van Ilco van der Linde.  Andreas en ik zitten wat dit betreft niet op dezelfde lijn en dat maakt ons gesprek boeiend.

 

Juli 2010. Ik bevind me op een bootje van een sealife onderzoekscentrum voor de Middellandse zeekust van Tarifa, Zuid Spanje. Geen surfers vandaag. Het water is kalm. De boot heeft een stuk of vijftien mensen aan boord. Onze nieuwsgierigheid naar dolfijnen in de Straat van Gibraltar en het verlangen een glimp op te vangen van de grootste walvis ter wereld: de blauwe vinvis, brengen ons hier en verder. De Straat van Gibraltar is één van de drukste highways ter zee; underwater highway moet ik zeggen. De migratiestromen in en uit het warmste badje van ons werelddeel zijn enorm. Dolfijnen komen zich vrolijk tegoed doen aan de outburst van vissen die zich trechtert richting de Atlantische oceaan. En in juli migreren hier zelfs de fenomenale blauwe vinvissen. Spannend! 

 

Marokko is in zicht. Grote industriele visserschepen maken plaats voor vissersbootjes zo klein dat ze bemand worden door slechts één of twee met hand held hengels vissende vissers. De ultimate catch is een bluefin tuna die voor zoveel als een halve ton aan Japan kan worden verkocht. Het zijn de goudzoekers ter zee, omfloerst met een zweem van romantiek die gelijk keihard teniet wordt gedaan door mijn besef van het peperdure kansspel der uitstervende species. Enerverend landschap! 

 

En dan varen we er zo ongeveer overheen. Twee blauwe vinvissen. Moeder en kind. Adembenemend. Het schouwspel maakt de tongen los op onze motorboot. En ik raak aan de praat met een blonde Nederlander die me vertelt in de heuvels van Granada te wonen en niet voor het eerst aanmonstert op deze boot voor een dolfin trip. Hij begint te vertellen over MasterPeace. Het net nog enorm boeiende zeelandschap vormt nu slechts een rustgevende backdrop voor de mans enthousiasme. 

 

In september 2014 gaat het plaatsvinden. Daar op dat bootje midden tussen de Middellandse Zee en de Atlantische Oceaan lijkt 2014 een eeuwigheid ver weg. Muziekbands van met elkaar in oorlog verkerende landen zullen gezamenlijk het podium betreden. Bij de pyramides van Cairo. In tegenstelling tot Paulo Coelho’s hoofdpersoon in de Alchemist, zal de reiziger er het antwoord op de meest vreselijke vraagstukken ter wereld vinden in de vorm van het MasterPeace concert. Een enorm bevrijdingsconcert, verkondigt de charismatische oprichter van het Nederlandse Bevrijdingspop en het internationaal gevierde Dance4Life. Ik zit naast Ilco van der Linde. En ik vind het prachtig. 

 

Wat toen een eeuwigheid leek is na drieëneenhalf jaar verworden tot een overzichtelijke aaneenschakeling van feitjes en gebeurtenissen. Daar weten historici alles van. In mijn beleving treedt meer en meer op de voorgrond de publiciteitscampagne die Ilco van der Linde de afgelopen jaren geheel eigenmachtig uit de grond weet te stampen. Mijn respect is groot. 

 

Het begon met dat ik twee of drie jaar geleden bij de Hema de mogelijkheid zag aangeboden om je eigen schoolagenda te ontwerpen. Je eigen ontwerp baseerde zich op verschillende thema’s waaruit je kon kiezen. Eén ervan was MasterPeace. Wat een marketing tool om middelbare scholieren aan te spreken. Wow Ilco, petje af. Nu hoef ik er allang niet meer voor de deur uit. MasterPeace komt bijna dagelijks voorbij op mijn persoonlijke whiteboard waar social media rules en waarin Ilco van der Linde excelleert. Walk the talk noemt hij het zelf. And frankly, that’s all he does it seems. Met een flair en gemak waar je u tegen zegt. Of het nu voor de UN in New York is of in één van de lokale tv shows van de inmiddels vijftig in MasterPeace participerende landen. Wil je op de hoogte zijn? Check FaceBook! 

 

Wervelend en fenomenaal is een belangrijk thema bij deze mannen, hoe geschiedenis gemaakt wordt een belangrijk onderwerp. Ik vraag me af of vrede en ons zelf vormgevend vermogen bepalend zijn voor de huidige tijd. Tegenover het door massive media en het world wide web overweldigend geweld dat van alle kanten wordt uitgestort over ons en diep doordringt in onze wezens. Dit vormt een zodanig bedreigende invasie in ons bestaan dat we ertegen in opstand komen, zelf het heft in handen nemen. Tegelijkertijd ben ik er dankbaar voor getuige te mogen zijn van de verschillende manieren waarop geschiedenis wordt geschreven. Ik hervind mijn passie ervoor. Thanks Andreas Koch en Ilco van der Linde, for sharing your experiences with me! Vre(d)eland en MasterPeace verdienen a hell of a lot of attention. Voor mij een eer to spread the word.