Zes uur ‘s avonds op de fiets, uitwaaien op de boulevard langs het strand van Barcelonetta. Het is nu echt wel koud. Aan het begin van de middag zaten we op een terrasje in de zon. Na een half uur ging mijn trui uit en zat ik met blote armen. Heerlijk. Nu is het Spaans koud, scherper of killer dan in Nederland. Flaneren op de fiets is toch fijn. Een beetje een show off hier. Als je fietst in plaats van wandelt over de brede paseo’s en promenades. Fietspaden zijn er nog weinig. Een fietsbel gebruik je niet. Daarmee jaag je voetgangers angst aan. Al fietsende ben jij degene die goed uitkijkt en uitwijkt. Rechtvaardigheid is hier niet zoals in Nederland het recht van de fietser.
We stappen af bij een indrukwekkend kunstwerk dat is gebeeldhouwd uit strandzand. Compleet met een fonteintje en vuur. Het is prachtig. Een stukje verderop nog één. Nadat we wat kleingeld in de kartonnen doos die daarvoor bestemd is hebben gedeponeerd, zeg ik ‘feliz navidad’ tegen de vrouw die er met een blikje bier naast zit. Ze kijkt me vragend aan en ik herhaal de kerstwens. Ze zegt ‘gracias’ met een zwaar accent. Ik vraag haar: ‘de donde eres?’ terwijl ik me het lot aantrek van iemand die op eerste kerstdag hier zit met een biertje op het koude strand van Barcelona naast een kartonnen doos met wisselgeld. ‘De Holanda’ zegt ze en ik vraag haar of zij het zandkasteel gemaakt heeft. Onduidelijk en moeilijk uitgesproken woorden die vertellen dat haar vriendje dat heeft gedaan, zij de wacht houdt, hij moet ook weleens plassen weet je. Het praatje wordt door mij kunstmatig verlengd. Totdat ik me weer omkeer naar mijn leven en haar achterlaat in haar bestaan. Tsjee, kerst denk ik. Wat ‘n ellende.
We trappen wat harder door, scheren soms rakelings langs wandelaars op de boulevard, om te eindigen bij een leuke tent aan het strand. El Chiringuito waar het zomers te druk is om een tafel te bemachtigen, maar waar we nu royaal plaats kunnen nemen op het overdekte terras onder de warmtelampen: ‘life is good at the beach’ is de tegeltjeswijsheid die ergens aan de wand prijkt. We bestellen thee en Torta de Santiago als stille troost voor het misse van kerst-mis.
Category Archives: Uncategorized
Fairy Tale & Voodoo
Daar staat ze. Op het bordes voor Museum van Loon aan de Keizersgracht. Ze draagt een classy Audrey Hepburn zonnebril en een sportief-elegante kaki broek. Hier is ze gisteren getrouwd. Met de zachtaardige, slimme krullenbol die naast haar staat. Zijn vader blies het ‘Daar Komt de Bruid’ op een bugel, een soort trompet maar dan mooier. De tonen, dieper en melodieuzer dan die van een trompet, weergalmden over de gracht. Bruid en bruidegom kwamen gearmd aangelopen uit de richting van het Amstelveld. Glazenwassers hielden stil, de toevallig aanwezige bezoekers van het Museum stonden ademloos in de hall. Pa was emotioneel en miste een toon hier en daar. Wat het nog mooier maakte.
Na de ceremonie zijn er taart en bubbels in de binnentuin van weleer gelegen tussen het Museum aan de Keizersgracht en het koetshuis aan de Kerkstraat. De Russische familie en vrienden van de bruid dragen hun hoeden met linten met dezelfde overgave als dat ze drinken van de Crèmant de Bourgogne. De Nederlandse afdeling speecht. De bruidstaart in drie lagen witte fondant gevuld met fijne frambozen, crème en cake is klassiek gedecoreerd met roosjes en trossen van wit suikergoed en wedijvert lustig om het predikaat eervolle vermelding met de wit satijnen mouwloze bruidsjurk, voorzien van swaroski ’beslag’ en een sleepje.
Simpelweg de sprookjesachtige dream of the big day come true.
Aan het einde van de middag gaan we allemaal zoetjes aan over tot de orde van de dag. De Nederlandse gesprekken komen op de Mc Donalds en de Burgerking. Niet veel later vertrekken de gasten voor een diner in een restaurant één gracht verder. De taart is op, de Crèmant bijna, we ruimen de laatste cateringspullen in mijn auto. Ik laat iets vallen. Het is de bruidegom. Degene die bedoeld was als ornament op de taart but never made it there omdat de witte rozen van suikergoed daar op zichzelf zo mooi rustten. Het gipsen beeldje wordt door de val onthoofd. Ik schrik. ‘Dat is voodoo’, roep ik uit. ‘Nou ga dat maar ‘ns googlen, hoe je het effect daarvan ongedaan maakt’ roept mijn collega.
Hou ik dan niet van trouwen?
Niet van mannen?
Niet van andermans geluk?
Ik schaam me. Vooral omdat ik geloof in de realiteit van wat er gebeurt. De volgende dag word ik gelukkig verlost. Fairy tales & voodoo, same same is het besef dat ‘t ‘m doet.
Als ik nu dan bij het statige bordesje aan kom fietsen vanaf de kant van de Vijzelstraat, daalt het prille paar af van belle etage naar straatniveau. Het neemt de paar overgebleven flessen Crèmant van me in ontvangst en ze overhandigen me een mooie tip. Ik ben ze dankbaar en van emotie pink ik een traan weg. Niet veel later rijd ik weg van het sprookjesachtige Museum. Ik keer terug op mijn eigen weg, richting de Vijzelstraat en zij op de hunne, richting het Amstelveld.
Voodoo heb ik even opgezocht. Ik lees geïnteresseerd dat Benin het enige land ter wereld is waar vodou (Franse spelling versus het Amerikaanse voodoo) de nationale religie is. SInds 2003 is het ook in Haïti, waar vodou vandaan komt, een officieel erkende religie. Het woord stamt vermoedelijk af van ‘vous deux’ (jullie twee) wat ik direct in verband breng met de twee gedaantes van mens en pop, maar wat geïnterpreteerd dient te worden als twee-éénheid: ‘mens en god’. ‘Going together like a horse and a carriage.
Less is More
A remarkable weekend spent; amazed, amused and energized. Quite something if you take into consideration that I’ve been sitting on a chair most of the time between 10 am and 7 pm two days in a row. Literally all this time Nisandeh Neta is talking on a stage, in front of more then fifteen hundred people, most of them skilled ZZP-ers that are looking to turn their expertise into a profitable business.
Saturday morning three or four people from the audience get the chance to ventilate their skepticism towards the whole Business Boot Camp idea. We listen to Just-in-Case Kees. He’s somewhat older, with distinguished grey hair and an appearance that fits into the picture of a Saturday morning hockey field with parents supporting their children along the line. But here he is, raising himself amidst the audience at NBC Nieuwengein. An audience that just now was introduced to the seminar with very loud ‘pump it up and energize’ music and is still dazzling a bit from the dancing we’ve engaged ourselves into at 10 am in the morning.
Just-in-Case Kees gets an applause and I start feeling an awesome respect and admiration for this in a certain way uncommon yet at the same time very skilled, polite and ‘touchable’ Nisandeh Neta. How the heck does this guy turn a conference hall full of a shy, somewhat narcistic and definitely not easy going and very needy crowd into a host of cheering kid-like enthusiasts?
Amazing. Needless to say that soon I find myself, needy like all others, cheering, dancing and laughing along. Curious as can be after the secrets behind this Lalaland experience I start to become attentive. I try to register what this guy on stage, performing like a true artist, is showing. Is it his ego, excelling at a state of the art performance? Of course it is. However he actually returns something.
Charismatic people are as dangerous as they are saints. Assessing whether one is made of the right or the wrong material is definitely difficult. Especially because we are all needy people. In need for attention, for empowering and longing for a ray of light from beyond the horizon.
Let’s suppose it’s a win-win situation for him as much as for the audience. How do we feel when we get home? We feel great don’t we? That’s our gain. What’s in there for Nisandeh Neta? The pre-calculated percentage of people that opt for the master classes he offers following the Business Boot Camp and that some of us are more then willing to pay him a good prize for.
Is this a win-win situation? I mean is this charisma Hitler style or Mandela style? The skeptic part in me easily judges Nisandeh Neta as a Hitler, exploiting the poor helpless ZZP-ers. The positive mind labels him as a business guru.
Let him be either or neither. If the guy makes a difference, let him. If the guy offsets, let him. It’s up to me what I make (of) him. The crucial point is that the student makes the teacher by letting himself be teached. So I carefully pick from Nisandeh Neta what the guy has got to offer me. Assimilating and digesting what I’m capable of.
I really am thankful to him and his Open Circles and I continue my path. And I will be back. To pick up some more energy-shots for my self confidence. Dangerously addictive! And such an ego-boost that I dear to make an essential comment.
Less is more! Nisandeh Neta let the target audience co-create the event even more and limit your own presence. The words you speak will have more impact. Exactly as your business gospels preach. Here’s to you!
Reina Hoctin Boes 